wfn_ads
wfn_ads

پیام شهروند

از مسؤلین مربوطه( استاندار، فرماندار، رئیس محیط زیست و …) خواهش میکنم به فکر ریزگرد هایی که مردم را اذیت میکند باشند. راحل ساده این هست که در قسمت پایین شهر ( امیر آباد. حسین آباد. حاجی آباد) درختکاری صورت گیرد. چهار تا مشاور تحصیل کرده کنارتون داشته باشید بد نیست.

سلام، لطفا مسوولین راهنمایی و رانندگی بیرجند در مورد چراغ قرمز چهارراه غفاری در عصر روزهای تعطیل و بخصوص جمعه ها بیشتر بررسی بفرمایند چون زمان ها با مسیرهای ورودی اصلا تناسبی ندارند

با سلام روستای دهمیر از توابع بخش مرکزی شهرستان قاین فاقد آنتن دهی تلفن همراه می باشد خواهشا مسئولین رسیدگی فرمایند. باتشکر از سردبیر محترم.

جناب آقای حجت الاسلام حمیدی رئیس محترم دادگستری استان که فرمودین دستور قضایی پلمپ پروژه هلال را صادر میکنید هیچ به کسانی که چند سال شده اونجا سرمایه گذاری کردن و هنوز بعد از چند سال همچنان سرگردان هستند و پروژه ای که قرار بود دو ساله تموم بشه هنوز به نتیجه نرسیده فکر کرده اید ؟ به جای پلمپ مشکلش رو حل کنید که حق مردم بیچاره ضایع نشود ۰ کاش مسولین خود را جای مردم میگذاشتن و بعد تصمیم میگرفتن ۰۰۰

باسلام سالیان است که میدان ورودی بیرجند از سمت خوسف که بنام شهید والامقام عبادی نامگذاری شده است به حال خود رها شده است یا میدان را حذف کنید یا مشخص کنید مسئول زیباسازی این میدان کیست؟

باسلام یکی از میادین بیرجند که نیاز به چراغ راهنما دارد میدان قدس بیرجند می باشد بارها و بارها توسط همشهریان عزیز که هرروز شاهد تصادفات این میدان می باشند پیام گذاشته شده اما کو گوش شنوا

باسلام ازکارکنان شهرداری محترم تقاضاداریم نسبت به شستشوی سطلهای زباله میلان های ۱۹ تا۳۱ خیابان نیروی هوایی اقدام چون بوی بسیاربدباعث شده که ازچندمتری انهانمی توانیم ردبشویم

باسلام خدمت مسئولین وبازرسان دانشگاه علوم پزشکی لطف کنیداگروقت کردیدسری به کلنیک ترک اعتیاددولتی بیمارستان امام رضا(ع)بزنیدوبه این مواردرسیدگی کنید۱:چراهیچ موقع دکترنیست وموقع بازدیدباتماس پرسنل سریع میان۲:چراکسی به درستی وصحت تقسیم دارورسیدگی نمیکند۳:چراهزینه ماهیانه کلنیک دولتی از۲۷۰۰۰هزاربه ۱۰۲۰۰۰هزارافزایش پیداکرده ممنون .

سلام لطفاً چاپ کنید.
روستای شیرگ ججگ از توابع بخش قهستان شهرستان درمیان با وجود اینکه جمعیتی بالغ بر صدوپنجاه خانوار دارد ولی هنوز اینترنت پرسرعت موبایلی نداریم.الان بسیاری از روستاهای کوچکتر که حتی جمعیت پنجاه خانوار دارند اینترنت پرسرعت دارند ولی برای روستای ما هیچ اقدامی نشده است.
از مسولین مربوطه تقاضای رسیدگی داریم.
اهالی روستای شیرگ ججگ

با سلام خواهشمندیم فکری به حال ورودی خیابان سپیده تقاطع محلاتی و زمین مخروبه ای که در ورودی آن  باعث زشتی چهره شهر و تجمع آب بدلیل عدم اجرای بلوک گذاری شده برداشته که با نزدیکی فصل بارندگی از تجمع آب در این منطقه دچار مشکلات عدیده برای تردد نشویم.سپاسگزاریم.

باسلام.شهرداری محترم منطقه ۲،لطفا در خصوص اسفالت نیمی از کوچه سپیده ۷،با توجه به تکمیل زیر ساخت هاو اتصال به شبکه های اب، گاز و فاضلاب در پایان سال ۹۷ ،و با توجه به تردد زیاد به علت اتصال خیابان سپیده به خیابان فرشته،رضویه وبلال، اقدام کنید.

سلام باعرض تبریک سال تحصیلی جدیدو تشکرازمدیرکل محترم آموزش وپرورش خراسان جنوبی که همیشه یاوروهمراه فرهنگیان بوده استدعاداریم درموردپرداخت کمک هزینه ازدواج ویافوت فرزندان فرهنگی گرچه مبلغ ناچیزی هست درتمام ادارات بعدازیک ماه قابل پرداخت میباشدمتاسفانه درآموزش وپرورش بیش ازسه سال گذشته هنوزهم خبری نیست. یک بازنشسته

تنها پیشرفتی که تو بیرجند قابل ملاحظه هست ایجاد سرعت گیر های بزرگ و غیر استاندارد هست. شما که علاقه دارین به آسفالت ریختن دارین خب حداقل اون چاله های وسط خیابان رو هم پر کنین. همین فلکه معصومیه که سرعت گیر بزرگ گذاشت از فلکه معصومیه به طرف چهار انقلاب اصلا اسفالتش مناسب جاده نیست مخصوصا لاین وسط.. وقتی وارد لاین وسط میشی انگار سوار ترن هوای شدی… خواهش میکنم اونجا رو درست کنین نه فقط سرعت گیر بزارین

باسلام نصب تابلوی راهنما در محور رکات تا عیلکی از ضروریات میباشدبخصوص سه راهی خلیلان که به سمت دوشهرستان خوسف وبیرجندمسیرواضح نبوده وباعث ایجادچندین مورد سردرگمی مردم شده است
لطفا پیگیری شود

با سلام فلسفه وجودی برخی از ادارات کل واقعاً چیه آیا واقعاً نیاز به اداره کل ……. داریم اولویت ها فراموش شده است

wfn_ads

گزارش

آموزش مراکز علمی کاربردی به سمت رشته‌های شغل‌محور است

بیرجند – ایرنا_ رئیس دانشگاه علمی کاربردی خراسان جنوبی گفت: مراکز علمی کاربردی با هدف آموزش مهارت مسیر خود را به سمت رشته‌های شغل محور در پیش گرفته است.

ابوالفضل فورگی نژاد روز چهارشنبه در نشست خبری به مناسبت بیست و هفتمین سالگرد تاسیس دانشگاه علمی کاربردی  اظهار داشت: مهر ماه امسال  ۶۴۳ نفر در مراکز علمی کاربردی خراسان جنوبی پذیرش شدند که این رقم سال گذشته ۴۳۴ نفر بود.

وی  با اشاره به راه‌اندازی نخستین مرکز علمی کاربردی جوار صنعت در منطقه ویژه بیرجند افزود: مرکز علمی کاربردی منطقه ویژه اقتصادی بیرجند به عنوان یک مرکز در جوار صنعت با رشته‌های متناسب محیط کار ایجاد شده که یکی از رشته‌های آن به عنوان امور گمرکی ارتباط با محیط‌کاری را تنگاتنگ کرده است.

رئیس دانشگاه علمی کاربردی خراسان جنوبی با بیان اینکه طبق برنامه ششم توسعه ۳۰ درصد کل دانشجویان کشور باید دانشجویان مهارتی باشند گفت: ولی هنوز تفاوت زیادی در این خصوص ایجاد نشده است و باید تلاش‌ها ادامه یابد.

وی ادامه داد: هنوز ثبت‌نام ترم مهرماه قطعی نشده است ولی حدود ۲ هزار و ۵۰۰ دانشجو در مراکز علمی کاربردی خراسان جنوبی تحصیل می‌کنند.

فورگی نژاد با بیان اینکه دانشجویان علمی کاربردی باید در محیط‌های شغلی آموزش ببینند اضافه کرد: بیشتر دانشجویان این مراکز شاغلان هستند که برای ارتقای مهارت وارد مراکز می‌شوند اما به شکلی حرکت می‌کنیم که سهم بیشتری از دانش‌آموزان را جذب کنیم.

وی گفت: سال قبل ۴۴ نفر از دانش‌آموزان با مدرک دیپلم و امسال ۴۸ دانش‌آموز وارد مراکز علمی کاربردی شدند.

رئیس دانشگاه علمی کاربردی خراسان جنوبی بیان کرد: از میان آمار پذیرش‌شدگان مهر امسال ۳۳۰ نفر کاردانی بودند که ۴۸ نفر از مقطع دبیرستان وارد دانشگاه شدند.

وی با تاکید بر اینکه بازار کار برای دیپلم و کاردانی بیشتر فراهم است اضافه کرد: در زمان مدرسه بیشتر تمایل خانواده به سمت تحصیل هست تا کار اما باید رسانه‌ها این جهت‌گیری را بشکنند تا جامعه بیشتر به کار و دانش، فنی و حرفه‌ای و مهارت گرایش پیدا کند.

فورگی‌نژاد با بیان اینکه ایجاد تمایل افراد از مدرک‌گرایی به مهارت افزایی نیاز به کمک رسانه دارد گفت: به دنبال اجرای رشته‌های شغلی خاص در دانشگاه هستیم مثل  کاردانی حرفه‌ای آرایش زنانه که فقط مهارت آن کاربرد دارد تا فرد بتواند شغل ایجاد کند.

وی اظهار داشت: از همین رو در تلاش هستیم رشته‌ها را به سمت شغل محور ببریم و رشته‌های دیگر همچون حفاظت و ایمنی کار نیز با همین ماهیت دانشجو جذب می‌کند.

رئیس دانشگاه علمی کاربردی خراسان جنوبی، تفاوت رشته‌های کاردانی حرفه‌ای در دانشگاه علمی کاربردی با آموزش‌های مهارت‌آموزی کوتاه مدت در آموزشگاه‌های آزاد را در نوع آموزش دانست و گفت: افراد در مراکز علمی کاربردی  با بازاریابی، ارتباط با شیمی و مطالب علمی با موضوع کار آشنایی پیدا می‌کنند و در واقع علم مرتبط با کار را آموزش می‌بینند.

وی با اشاره به وجود ۶۰ کد رشته در مراکز علمی کاربردی استان بیان کرد: امسال در ۵۸ کد رشته پذیرش دانشجو داشتیم و در حال حاضر با احتساب علمی کاربردی منطقه ویژه بیرجند تعداد مراکز به ۱۰ مرکز رسیده است.

فورگی‌نژاد اظهارداشت: رشته‌های علمی کاربردی بر مبنای شغلی طراحی شده است و متقاضیان می‌توانند بدون آزمون از طریق سایت سازمان سنجش برای ورود به دانشگاه اقدام کنند.

وی با اشاره به سیاست انقباضی دانشگاه علمی کاربردی در سراسر کشور بیان کرد: از آنجایی که خراسان جنوبی استانی کمتر برخوردار است اکنون این سیاست در استان ما دنبال نمی‌شود.

رئیس دانشگاه علمی کاربردی خراسان جنوبی گفت: از همین رو مجوز راه اندازی مراکز در جوار صنعت برای صنایع بزرگ با اشتغال که نیاز به آموزش دارند داده می‌شود.

وی یکی از رویکردهای دانشگاه علم و کاربردی را کارآفرینی بر پایه مهارت و آموزش عنوان کرد و افزود: با این رویکرد دانشجویان روحیه کارآفرینی در آموزش را پیدا می‌کنند.

فورگی‌نژاد اظهار داشت: یکی دیگر از اقدامات دانشگاه علمی و کاربردی انجام رویدادهای شتاب است که از همین رو رویداد استارت‌آپی عناب برای ایجاد روحیه کارآفرینی دانشجویان سال گذشته در بیرجند برگزار شد.

وی با بیان اینکه دانشگاه علمی کاربردی از محدود دانشگاه‌هایی است که دانشجو را بعد از دانش‌آموختگی رصد می‌کند افزود: به همین دلیل هر ساله رویداد تجلیل از دانشجویان کارآفرین را برگزار می‌کنیم.

رئیس دانشگاه علمی کاربردی خراسان جنوبی ادامه داد: نمایشگاه اشتغال و کارآفرینی نیز هر ساله برگزار می‌شود که امسال نیز در آبان یا آذر با اعلام فراخوانی دانشجویان کارآفرینی را جذب و در نمایشگاه شرکت می‌دهیم.

وی مشاره را یکی از حمایت‌های دانشگاه علمی کاربردی بعد از دانش‌آموختگی عنوان کرد و گفت: دانشجو از خدمات کلینیک مشاوره اشتغال و کارآفرینی به شکل رایگان بعد از دانش‌آموختگی می‌تواند استفاده کند.

فورگی نژاد افزود: در این کلینیک نحوه نگارش طرح کسب و کار، مشاوره توسعه و بهبود، ایده‌یابی، روش‌های کسب و کار جدید، مشاوره بازاریابی، تامین منابع مالی، انسانی، حسابداری آشنایی با مراکز رشد آموزش داده می‌شود.

وی ایجاد شرکت‌های نوآوری را از دیگر حمایت‌های دانشگاه علمی کاربردی دانست و گفت: در کشور ۱۲۰ مرکز نوآوری فعال است که پیگیری‌ها برای ایجاد چنین مراکزی در خراسان جنوبی نیز انجام می‌شود.

رئیس دانشگاه علمی کاربردی خراسان جنوبی اظهار داشت: در حال حاضر متقاضی از مراکز علمی کاربردی سطح استان نداریم ولی در صورت راه اندازی چنین مرکزی تا سقف ۵۰ میلیون تومان تسهیلات اعطا می‌شود.

معاون اجرایی دانشگاه علمی و کاربردی خراسان جنوبی نیز در این نشست گفت: دانشگاه علمی و کاربردی در کنار مسائل آموزشی به فعالیت‌های فرهنگی و ورزشی دانشجویان هم توجه خاصی دارد و زمینه حضور دانشجویان در برنامه‌های کشوری را فراهم کرده است.

محمدرضا قلمی، شرکت دانشجویان در آیین اربعین، راهیان نور، برگزاری مسابقات ورزشی، حمایت از کانون‌های مراکز، تغذیه خوانی را از دیگر برنامه‌های جانبی این دانشگاه برای دانشجویان برشمرد.

وی با اشاره به کسب مقام سوم جشنواره قرآنی سال گذشته توسط دانشجوی علمی کاربردی استان ادامه داد: همچنین یکی از دانشجویان علمی کاربردی خراسان جنوبی سال گذشته در رشته کشتی مقام چهارم کشوری را به‌دست آورد.

 

 

 

 

 

امنیت را به کودکان هدیه کنیم

تهران- ایرنا- روز جهانی کودک است و همه از کودکان می گویند و سیاستمداران در سراسر جهان وعده‌ی دنیایی بهتر برای آنان را می دهند، اما آینده‌ی کودکان زیادی در چشم‌انداز جنگ و نبود امنیت به عنوان اصلی‌ترین نیاز بشر تیره و تار است.

به گزارش گروه تحلیل، تفسیر و پژوهش‌های خبری ایرنا، امروز شانزدهم مهر ماه، روز جهانی کودک است؛ روز جهانی مخلوقاتی که سراسر معصومیت‌اند و بی پناهی؛ موجوداتی که اگر  برای محافظت و حمایت از آنها  در سطح جهانی اقداماتی جدی صورت نگیرد معلوم نیست در دنیایی که ارزش های انسانی و اخلاقی در آن، هر روز بیشتر از قبل  رو به افول است، چه بر سرشان خواهد آمد.

سال‌هاست که همزمان با روز جهانی کودک برای بزرگداشت این روز جشن‌هایی برگذار می‌شود و سازمان‌های جهانی و ملی برنامه‌های ویژه‌ای برای آنان اجرا می‌کنند. سخنرانی‌های زیادی از سوی مسوولان کشورها، پیرامون آزادی و برابری کودکان در سراسر جهان و اهمیت آموزش، امنیت و بهداشت جسمی و روانی آنان ایراد می‌شود، اما دریغ که بسیاری از این سخنرانی‌ها همچنان در حد شعار باقی مانده است.

اکنون بسیاری از کودکان جهان در شرایط ناامن و دشواری ناشی از جنگ، فقر و نبود امکانات مناسب بهداشتی، زیستی و آموزشی به سر می‌برند. شمار زیادی از کودکان در سراسر جهان به جای تحصیل در خیابان‌ها به کارهای ناامن و دشوار مشغولند و هنوز کودکی و جوانی نکرده پیر شده‌اند.

هنوز با تمام پیشرفت‌های اقتصادی، علمی و فنی کشورها، هستند کودکانی که یک روز آسایش و امنیت را در خواب هم نمی‌بینند و گویی زندگی نمی‌خواهد روی خوشی را به آنان نشان دهد. اگرچه یک روز از روزهای سال همواره به نام کودکان است و در آن بر اهمیت حفاظت از کودکان تاکید می‌شود، اما همچنان هستند کودکانی که در خانه، مدرسه و محیط اطرافشان با آزارهای جسمی، روحی و حتی جنسی دسته و پنجه نرم می‌کنند. آنگونه که آمارها نشان می دهد کودک آزاری اکنون بیشترین نوع آزارهای خانگی را به خود اختصاص داده است و تاسف بار آنکه آمار آزار کودکان در خانواده های ایرانی و جامعه ایران نیز کم نیست.

به گزارش ایرنا، رئیس اورژانس اجتماعی سازمان بهزیستی کشور در این باره گفت: براساس آمارها کودک‌آزاری در رتبه نخست خشونت‌های خانگی قرار گرفته است.زنان و کودکان به علت ضعف جسمانی و همچنین وابستگی‌های اقتصادی مهم‌ترین گروه‌های در معرض خطر محسوب می‌شوند.

این مقام مسئول افزود: کودک‌ آزاری از نوع غفلت و بی توجهی، کودک آزاری جسمانی، روحی- روانی و عاطفی و همچنین خشونت های جنسی از عمده ترین اشکال این خشونت به شمار می روند.

به گفته‌ی وی: بر اساس برخی از مطالعات، کودک آزاری نزدیک به ۹۰ درصد توسط والدین و اقوام و نزدیک به ۱۰ درصد از جانب بیگانگان رخ می دهد. به گفته وی همچنین این آسیب در پدران بیش از مادران و در والدین بیش از پدران و مادران ناتنی گزارش شده است.

براساس «پیمان‌ نامه‌ی حقوق کودک» که در سال ۱۹۸۹ در سازمان ملل متحد تدوین و برای تمامی اعضای آن لازم اجرا شد و در سال ۱۳۷۲ مورد پذیرش ایران نیز قرار گرفت هر فرد زیر ۱۸ سال کودک (یا نوجوان) محسوب می ‌شود و حقوقی دارد مبنی بر اینکه هیچ نباید از تبعیض رنج ببرد. زمانی‌ که در رابطه با کودکان تصمیم ‌گیری می ‌شود، باید منافع عالیه آنان در راس قرار گیرد، کودکان حق حیات داشته و باید رشد کنند، کودکان حق دارند آزادانه عقاید و نظرات خود را ابراز کنند و این نظرات در تمامی اموری که به آنها مربوط می‌شود، باید مورد توجه قرار گیرد.

چشم های نگران والدین به آینده کودکان

در آشفته بازار دنیای امروز که بسیاری از کودکان جهان به نوعی با معضلات و لطمات آن درگیرند، چگونه می‌شود نگران کودکانمان نباشیم؟! چگونه می‌شود آینده‌ای را که دوست داریم برای آنان متصور شویم و تضمینی برای خوشبختی و سعادتمندی شان بیابیم؟

آیا همین که روزی به نام روز جهانی کودک نامگذاری شود برای خوشبختی کودکان جهان کافیست؟ به طور قطع پاسخ این سوال منفی است. اینگونه نیست که با نامگذاری تشریفاتیِ روزی به نام روز جهانی کودک خوشبختی کودکان جهان هرچند در بلند مدت تضمین شود.

برای خوشبختی و سعادت کودکان جهان بی‌شک باید جهان دیگری رقم بخورد، جهانی که در آن برابری و برادری جا داشته باشد. جهانی که در آن دیگر کودکان، قربانی جنگ‌های نابرابر نشوند. هزارن کودکی که در جنگ‌های اخیر در سوریه و یمن تا بن استخوانشان طعم تلخ و جانکاه جنگ را چشیدند، بی‌سرپرست و بی‌خانمان شدند، اعضای بدن خود را از دست دادند و یا کشته شدند، بی‌گمان جایی در هیچ یک از دعواهای سیاسی میان دولت‌ها و ابرقدرت های منطقه‌ای و بین المللی نداشتند.

آنان معصوم، بی پناه و مظلوم بودند و گناهشان تنها آن بود که توانی برای دفاع از خود نداشتند. در روزگار ما همین نبود امنیت جهانی و وجود سایه جنگ بر سر کشورها بزرگترین دغدغه هر پدر و مادری درباره‌ی آینده فرزندانش است.

البته، امنیت کودکان تنها از سوی جنگ به خطر نمی‌افتد و در زندگی روزمره و درون جوامع عاری از جنگ نیز می‌تواند تهدید شود.

به همین خاطر وجود جامعه‌ای با امنیت بالا، بزرگترین دغدغه‌ای است که والدین در مورد حضور فرزندانشان در محیط‌های مختلف اجتماعی دارند. وجود امنیت در جامعه، محیط تحصیل و آموزش کودکان، از مهم ترین نمونه‌های امنیت  است که کمبود یا نبودش دغدغه بزرگی برای والدین در خصوص آینده کودکانشان است. امنیت جانی، اخلاقی و روانی در جامعه موضوعی است که اگرچه مسوولان همواره از تلاش برای ایجاد آن دم می زنند اما همچنان مهمترین دغدغه‌ی والدین است.

اگر از این بزرگترین و خطرناک ترین دغدغه ذهنی خانواده‌ها در مورد حفاظت از کودکانشان بگذریم، دغدغه نان دغدغه مهم دیگری است که این روزها پنجه در پنجه بسیاری از خانواده‌ها در ایران و دیگر کشورهای توسعه نیافته انداخته است. دغدغه نان و وجود مشکلات معیشتی و اقتصادی همان چیزیست که می‌تواند خانواده‌ای را از هم بپاشد. چنانچه، این روزها در اطراف خودمان شاهد شمار زیادی از این از هم گسیختگی‌ها هستیم.

مشکلات اقتصادی فقط منجر به گرسنگی و نبود امکانات اولیه زندگی چون بهداشت، مسکن و تحصیل نمی‌شود، بلکه می‌تواند خانواده‌ها را درگیر معضلات پیچیده‌تری از جمله بیماری‌های روانی و در نتیجه درگیری‌های و خشونت‌های خانگی رو برو سازد.  مسلم است که دود این مشکلات بیش از والدین به چشم فرزندان می‌رود.

برای رفع این دغدغه ها بی شک هم خانواده‌ها، هم جامعه و هم مسوولان باید وظایف خود در ارتباط با کودکان و نوجوانان را به درستی انجام دهند. خانواده‌ها باید بکوشند تا حد امکان آگاهی و دانش خود در زمینه تربیت و نگهداری از کودکان را بالا ببرند و با تلاش هرچه بیشتر شرایط رشد جسمی و روحی مناسبی را برای فرزندانشان فراهم آورند. دولت و مسوولان نیز باید هر یک به نوبه خود اقدامات لازم در مسیر رشد و شکوفایی کودکان را چه در خانواده و چه در جامعه و یا محیط های آموزشی انجام دهند و با بهره‌گیری از تجربه‌های سازنده جهانی، آینده بهتری را برای کودکان این مرز و بوم رقم بزنند.

 

 

 

 

 

شکل گیری شاخ های اینستاگرام؛ چگونه؟

تهران- ایرنا- خبر بازداشت یکی از افراد مشهور اینستاگرام در حالی منتشر شد که تعداد دنبال‌کنندگان وی بیش از ۵۰۰ هزارنفر یعنی نزدیک به ۲۰۰ هزار نفر بیشتر از جمعیت کل کشور ایسلند است؛ این موضوع از این جهت که جمعیت قابل ملاحظه‌ای تحت تاثیر یک جوان ۲۲ ساله معمولی است، از اهمیت ویژه‌ای در رسانه‌های داخلی و خارجی برخوردار است.

به گزارش گروه تحلیل، تفسیر و پژوهش‌های خبری ایرنا، دنیای مدرن ابعاد و گستره‌ زیادی دارد که هر روز جنبه‌های نوینی از آن نمایان می‌شود؛ که جدیدترین آن مربوط به جنجال یکی از چهره‌های سرشناس فضای مجازی(اینستاگرام) معروف به «سحر تبر» است. گسترش فضای مجازی که به نوعی اشباع آن را هم در پی داشته موجب شد تا تغییرات عمده‌ای در زندگی اجتماعی اتفاق بیفتد که این تغییر می‌تواند از نوع شغل تا شیوه لباس پوشیدن و صحبت کردن و به عبارتی سبک زندگی نمود پیدا کند. گرچه دیدگاه‌های متفاوتی در این امر وجود دارد، اما بررسی و کنکاش آن از رویکرد شرایط و ساختارهای اجتماعی از اهمیت دو چندانی برخوردار است. وجود چنین شخصی گرچه در قیاس با سایر افراد مشهور نظیر کریستیانو رونالدو، سلنا گومز و … با دنبال کننده‌های چند ده میلیونی چندان قابل توجه نیست، اما از این جهت که یک دختر ۲۲ ساله توانسته تا بدون داشتن هیچ‌ مهارت تعریف شده‌ای چنین شهرتی را کسب کرده و درآمد قابل توجهی را به دست آورد، مهم جلوه می‌کند. پیشرفت تکنولوژی و ظهور جامعه پست مدرن و به تبع آن فراگیری رسانه، تغییرات عمده‌ای را در بازار مصرف و مشاغل ایجاد کرده که بسیاری از انگیزه‌ها و سلایق را تحت‌الشعاع قرار داده است.

اشباع رسانه و مصرف‌گرایی

مصرف‌گرایی و اشباع رسانه‌ای فرایندهای نوینی هستندکه منطق خاص خود را داشته و اگر طبقات اجتماعی و ساختار مشاغل را در تناسب با آن در نظر بگیریم، این دو پدیده بنیان اجتماعی خواهند داشت . از این رو مصرف و رسانه‌ها در جوامع مدرن به ظهور حرفه‌های جدیدی  در جهت پاسخگویی به نیاز مردم برای مصرف بیشتر و انواع بیشتری از کالاها بوجود آمده‌اند.

نکته مهم در اینجا این است که بعضی گروه‌ها در ایجاد جامعه پست مدرن که در آن ظهور یک نظم اجتماعی با توسل به قدرت رسانه‌های جمعی و فرهنگ عامه بر تمام اشکال روابط اجتماعی سایه انداخته، مسئول شناخته می‌شوند، حتی اگر نسبت به کار خود آگاهی نداشته باشند. از این دیدگاه می‌توان گفت که بعضی از حرفه‌ها در دوره پست مدرن بوجود آمده و ارتقا می‌یابند که به گفته برخی صاحبنظران، هم در خلق و کنترل یا گرداندن نمادهای فرهنگی و تصاویر رسانه‌ای برای تشویق و گسترش مصرف‌گرایی، نقش بسزایی دارند.

با این رویکرد اهمیت فزاینده مشاغلی توجیه می‌شود که در تبلیغات، بازاریابی، طراحی، معماری، خبرنگاری و تولید تلویزیونی و حسابداری و برنامه‌ریزی افزایش اعتبار کرده و فرایند رضایت روحی شخص و پیشرفت را نشان می‌دهد. این حرفه‌ها ظاهراً مهم ترین مشاغلی هستند که الگوهای سلیقه‌ای را برای بقیه جامعه تعیین می‌کنند و تاثیر عمیقی بر روش زندگی افراد و ارزش‌ها و ایدئولوژی‌های آن‌ها دارند که در عین حال ایدئولوژی خود را بیان می‌کنند. مشاغلی از این دست که خدمات خود را به بازارهای مصرفی موجود یا بازارهای نوظهور ارائه می‌دهند، در گسترش فرهنگ عامه پست مدرنیسم نقشی بسیار کلیدی ایفا می‌کنند. اشتغال در این حرفه‌ها مستلزم ایجاد ارتباط با رسانه‌ها و فرهنگ عامه است، باید برای پیشرفت کار مورد استفاده قرار گرفته و کنترل شوند. فرد یا گروه شاخص در این فضای جدید در سلسله مراتب سلیقه‌ای و در ایجاد ایدئولوژی نیاز به کسب قدرت فرهنگی دارند که آن‌ها را به سوی پست مدرنیسم و جدا شدن از سایر طبقات مانند فرهنگ والای طبقه روشنفکر و متوسط سنتی، سوق می‌دهد.

با این دیدگاه می‌توان گفت حضور افراد مشهور اینستاگرام نظیر “سحر تبر” برآیند جامعه‌ای است که با استفاده از فضای ایجاد شده جدید و اشباع رسانه‌ها در دنیای پست مدرن نه تنها، شغل جدیدی را خلق می‌کند بلکه با استناد به آن و در یک فرآیند رفت و برگشتی فضایی جدید برای بازار سلایق گوناگون ایجاد کرده است. حضور تعداد زیاد دنبال کننده‌های وی به نوعی مصداق این ادعاست که گروهی از افراد را تحت پوشش قرار می‌دهد که به نوعی موجب قدرت و تسلط فرهنگی این شخص شده است.

جامعه جوان در حسرت دیده شدن

یکی از نیازهای اساسی هر شخص به لحاظ اجتماعی که می‌تواند جهت دهنده فعالیت ها و رفتارهای او باشد، ارضای حس «دیده شدن» توسط سایرین است. احساس دیده شدن و مهم جلوه کردن و یا اثرگذار بودن یکی از مفاهیمی است که بسیاری از کارشناسان اجتماعی حوزه جوانان بارها بدان تاکید داشتند. به عنوان مثال نتایج تحقیق غلامزاده و همکاران در تحلیل «سیاست های اجتماعی حوزه جوانان» نشان می‌دهد که یکی از خلاء‌های اصلی در زمینه ناموفق بودن سیاست های این قشر، عدم توجه به این گروه و در نظر نداشتن منافع آن‌هاست. به عبارتی جمعیت کثیری در  حوزه سیاستگذاری به دلیل برداشت متفاوت مسئولان ذیربط از جامعه جوان، مورد غفلت قرار گرفتند که این مسئله موجب دیده نشدن بخش زیاد و اثرگذاری از جامعه شده است.

پس بی ارتباط نخواهد بود اگر بگوییم بخشی از جامعه جوان برای ارضای این احساس درونی دست به هر اقدامی ولو آسیب جسمانی به بدن، بزند. از این دیدگاه می‌توان گفت غول‌های اینستاگرامی که با ظاهری عجیب و خلاف عرف در شبکه‌های مجازی حاضر می‌شوند، در راستای دیده شدن در جامعه جدید و برآورده کردن نیازهای این جامعه ایجاد می‌شوند که تا کنون مورد توجه نبوده‌اند و یا به جلب نظر آن‌ها اقدام نشده است.

قشر جوان در فضایی که تاکنون او را ندیده یا کمتر مورد توجه قرار داده، امروزه با توسل به قدرت رسانه‌های جمعی به خصوص در عرصه فضای مجازی به چنان قدرتی دست یافته که حتی حضور نیروهای نظارتی نمی‌تواند کنترل شایسته‌ای بر آن داشته باشد. حضور چنین افرادی هر چند مغایر با اهداف کلی نظام اجتماعی حال حاضر است، اما نتیجه اقداماتی است که در گذشته و در حوزه سیاستگذاری اتفاق افتاده است. کسب درآمد و ایجاد مشاغل دلالی از طریق اینستاگرام تفاوت‌های عمده‌ای با مشاغل در گذشته دارد که این تفاوت ها در ماهیت آن به خوبی هویداست. اگر در گذشته مشاغل تولیدی با هزینه‌های زیاد و سرمایه‌گذاری بالا در اولویت افراد قرار داشت هم‌اکنون مشاغل اینترنتی به خصوص تبلیغات، سودهایی را عاید فرد می‌کند که دیگر نیاز به تخصص حرفه‌ای یا تحصیلات بالا نداشته و فارغ از هر گونه نظارت اجتماعی و اقتصادی قابل دسترسی است. بنابراین می‌توان گفت حضور دستگاه‌های مرتبط با امر جوانان در زمینه سیاستگذاری در دوران کنونی و در جهت جلب مشارکت حداکثری این قشر به همراه حضور دستگاه‌های نظارتی  امری اجتناب ناپذیر به نظر می‌رسد.

 

 

 

دانش‌آموزان و خوب و بدِ لباس‌های هم‌شکل

تهران- ایرنا- یک انسان‌شناس و مدرس دانشگاه می‌گوید لباس‌های فرم مدارس می‌تواند با متحدالشکل ساختن دانش آموزان زمینه‌های ایجاد حس برابری، نظم و تعلق خاطر به مدرسه را فراهم کند اما این همه ماجرا نیست.

 به گزارش گروه تحلیل، تفسیر و پژوهش‌های خبری ایرنا، هر سال با شروع مهرماه و بازگشایی مدارس تهیه لباس فرم دانش‌آموزان به دغدغه بزرگی برای والدین تبدیل می‌شود؛ موضوعی که در ظاهر ساده به نظر می‌رسد اما پر از ابعاد گوناگون است؛ موضوعی که می توان از زوایای مختلف اقتصادی، روان شناختی و جامعه شناختی بدان نگریست و کارکردها مختلف مثبت و منفی آن را برشمرد.

هر چند در گام اول می‌توان گفت لباس فرم زمینه های نظم و یکرنگی ظاهری دانش آموزان را به همراه دارد اما در مناطق کم برخوردار زمینه ساز مشکلاتی برای دانش آموزان و اولیا نیز شده است؛ چه از بابت هزینه های آن و چه از بابت منطبق نبودن رنگ لباس های فرم با سلایق دانش آموزان. بحث رنگ به این دلیل اهمیت دارد که می تواند در میزان رشد تحصیلی، افزایش نشاط و شادابی دانش آموزان یا خستگی زودهنگام آنها در کلاس درس تاثیر بگذارد. چه بسا در سال های گذشته برای بسیاری از لباس های فرم مدارس از رنگ های تیره مانند زرشکی، سرمه ای، قهوه ای تیره یا مشکی استفاده می شد که این امر زمینه های نارضایتی برخی از دانش آموزان را به همراه داشت.

جدا از بحث رنگ، مساله اقتصادی نیز مورد دیگری است که باید به آن پرداخت. اگر در گذشته خانواده ها لباس فرم هایی تهیه می کردند که تا سه سال دانش آموزان می توانستند از آن استفاده کنند، امروزه شاهد این هستیم که هر سال یک مدل خاص و یک رنگ خاص از لباس های فرم را می خواهند که این امر با توجه به شرایط اقتصادی کنونی و وضعیت و توان مالی خانواده ها هزینه های مضاعف شناخته می شود که به مراتب فشارهای روحی و روانی هم به دنبال خواهد داشت.

گاه نیز شاهد سودجویی هایی در زمینه تهیه و تولید لباس های فرم مدارس هستیم. به این صورت که برخی از  مدارس سالانه با تولید کننده خاصی بر سر تهیه لباس های فرم قراردادهایی می بندند و در این مسیر جریان های نقدی و غیر شفافی بین آنها رد و بدل می شود. اهمیت این مساله چنان است که به تازگی سامانه پوشاک مدارس راه اندازی شده است. در این زمینه «سیدهادی دلبری» معاون هماهنگی، اقتصادی و نظارت بر امور استان های سازمان دانش آموزی به تازگی گفته است: هدف از راه‌اندازی سامانه پوشاک، شفاف سازی در دو مسیر است؛ نخست مسیر جریان نقدی(مالی) از خانواده به مدرسه و تولید کننده و دیگری شفاف سازی نحوه انتخاب جنس و کیفیت پارچه (که اصرار داریم حتماً تولید ملی باشد) ، مدل پوشاک و انجام تعهدات تولید کننده مطابق قرارداد در مدت زمان تعیین شده است.

معاون هماهنگی، اقتصادی و نظارت بر امور استان‌های سازمان دانش آموزی می افزاید: علاوه بر این، سازمان دانش آموزی امسال تلاش کرد تا پرداخت‌های مالی را تا حد ممکن منظم، شفاف و قابل پایش کند. در سنوات گذشته هیچ مدل مدونی برای تقسیمات مالی وجود نداشت. پیش از این تولیدکننده از طریق روابط شخصی‌اش، پروژه لباس فرم مدارس را در اختیار می‌گرفت و هزینه‌ای نیز بابت این کار پرداخت می‌کرد اما فرآیند آن نامشخص بود. اما در سال جاری این مبلغ به صورت مشخص در قرارداد مدرسه درج می شود و هر مدرسه می‌تواند سهم مشخصی از تولید کننده اخذ کند که توسط کارگروه استانی تعیین می‌شود.

با توجه به آنچه گفته شد، مساله لباس های فرم دارای ابعاد گوناگون است و آنچه شرحش گذشت مختصری از مباحث موجود در این زمینه است. در گفت‌وگویی که با «حسین میرزائی» انسان‌شناس و عضو هیات علمی دانشگاه علامه طباطبائی انجام دادیم سعی کرده‌ایم به ابعاد و کارکردهای مختلف این موضوع بپردازیم. در ادامه مشروحی از این گفت و گو را می خوانید:

کارکردهای مثبت لباس فرم چیست؟

حسین میرزائی در خصوص کارکردهای مثبت لباس‌ فرم مدارس اظهار داشت: بیشترین دفاعی که از لباس‌های فرم در مدارس می شود به دلیل ایجاد حس برابری است. به این معنا که تمام افراد یک مرکز آموزشی از لباس های متحدالشکل و یکسان استفاده می‌کنند و در این صورت قاعدتا جر و بحثی در خصوص لباس بین بچه ها دیده نمی شود، تمسخری وجود ندارد و تبعیض‌ها از بین می‌روند. بین دانش‌آموزان لباس مد و غیر مد مطرح نمی‌شود و قاعدتا و علی‌الاصول نوعی برابری بین دانش‌آموزان ایجاد می‌شود.

مورد دوم از مزایای پوشیدن لباس فرم، ایجاد حس تعلق است، به این معنا که بسیاری از افراد در مراکز و سازمان‌های مختلف مانند مدرسه با پوشیدن لباس‌های فرم خاص حس تعلق به آن شرکت یا سازمان و اداره پیدا می‌کنند و این امر یک جنبه مثبت شناخته می شود.

نکته دیگر جنبه کاربردی لباس‌های فرم خصوصا برای والدین است. وقتی دانش آموزان لباسی خاص برای مدرسه داشته باشند والدین مجبور نیستند در هر فصل یا دوره، لباس جدیدی برای دانش آموز تهیه کنند یا دغدغه این را داشته باشند که هر روز چه نوع لباسی به وی بپوشانند. وجود لباس‌های فرم نوعی یکنواختی و عدم توجه به سلیقه و مد را در پی دارد.

چهارمین ویژگی مثبت برای لباس فرم، مساله نظم و دیسیپلین است. وقتی افراد لباس های متحد الشکل می پوشند، این امر سبب می شود حواس پرتی برای معلم و یا دانش آموزان دیگر به وجود نیاید. چون لباس های مختلف و رنگ های مختلف یکی از متغیر هایی است که می تواند باعث حواس پرتی شود. به همین مناسبت مقایسه هم صورت نمی گیرد. از طرفی کسی که از لباس فرم استفاده می کند ملزم به رعایت برخی از قواعد است. یعنی می داند وقتی با لباسی خاص وارد محیطی شده است، آن محیط دارای قوانین و مقرراتی است که نمی تواند از آن غفلت کند.

برخی مدارس خاص لباس های خاص دارند و از طریق لباس هایی که برای دانش آموزانش در نظر گرفته است، پرستیژ هم ایجاد می کنند. یعنی به گونه ای مدارس خود و دانش آموزانشان را از دیگر مدارس و دانش آموزان متمایز می کنند و به این ترتیب  برای خود هویتی خاص شکل می دهند.

نکته پنجم این است که لباس فرم روی نمادهای قومی و مذهبی را می پوشاند و به نحوی وحدت ملی ایجاد می کند. همسو کردن و یکنواخت کردن افراد از طریق لباس های یک شکل تا حدودی تفاوت ها و تنوع ها را از بین می برد و این امر سبب می شود تفاوت ها کمرنگ تر و تشابهات بیشتر شود.

لباس فرم، دانش آموزان را برای زندگی خارج از مدرسه آماده نمی‌کند

میرزائی اظهارات خود را این گونه ادامه داد: اگر بخواهیم از نقاط منفی لباس های فرم صحبت کنیم اول از همه باید به مساله اقتصادی لباس های فرم توجه کنیم. بسیاری از خانواده ها تهیه لباس فرم برایشان دشوار است و با توجه به شرایط اقتصادی کنونی قادر نیستند هر سال برای فرزندانشان لباس فرم جداگانه تهیه کنند. تحمیل خرید لباس‌های فرم هر ساله فشار مضاعفی خصوصا برای خانواده هایی که دو یا سه فرزند دارند وارد می کند.

دومین نکته منفی، نفی آزادی است. یعنی وقتی که شما افراد را به هر نحوی از جمله لباس، یکسان‌سازی می‌کنید خود به خود فردیت را از بین می برید و فرصت تفکر از آنها گرفته می شود. چون اصولا وقتی لباس فرم پوشیده می‌شود به معنای این است که فرد در چارچوبی قرار می گیرد که درباره بسیاری از مسائل مربوط به آن نمی‌تواند فکر و اظهار نظر کند. بخاطر همین است که در بسیاری از مراکز، به ویژه نهادهای نظارتی مانند زندان‌ها، پادگان‌ها و یا بیمارستان‌ها از لباس فرم استفاده می‌شود. این امر یعنی دیسیپلین. یعنی فرد ملزم به رعایت مجموعه‌ای از قواعد است و درباره آن اصول نباید فکر کند و فقط باید آنها را  انجام دهد. به همین دلیل لباس فرم از یک سو می تواند آزادی افراد را تحت شعاع قرار دهد و از سوی دیگر قدرت تفکر را به همین نسبت از دانش آموزان بگیرد.

نکته منفی سوم در مورد جنس‌گرایی است. در واقع تفاوت هایی بین لباس های دخترانه و پسرانه وجود دارد که این باعث نوعی تبعیض می شود. برای مثال دختران ملزم هستند مقنعه داشته باشند و گاهی اوقات در خود مدرسه هم نمی توانند آنها را بردارند و این باعث نوعی تبعیض بین دختران و پسران و پوشش آنها می شود.

نکته آخر -و به نظر من مهم‌ترین نکته این مصاحبه- این است که در واقع لباس فرم مدرسه دانش آموزان را در برابر زندگی با دیگرانِ خارج از مدرسه آماده نمی کند. به این معنا که یکی از اهداف مدرسه انطباق دانش آموزان با شرایط جامعه است. وقتی کودک یا دانش آموز از کلاس اول تا ششم ملزم است که لباس فرم بپوشد در واقع با مفهوم تفاوت آشنا نمی شود؛ تفاوتی که در خارج از مدرسه و در سالهای بعد نیز با آن مواجه می‌شود. مدرسه‌ به مثابه مدرسه، به این شکل، نه برای دانش‌آموز (به عنوان فرد) و نه برای مردم (به عنوان جامعه) مطلوب نیست. هر آن چیزی که در مدرسه می‌گذرد از یک جهان ایزوله شده و محافظت شده‌ای می‌آید که پس از آن افراد را در گستره عظیمی رها می‌سازد و این امر با جریان انطباق‌پذیری دانش‌آموز در مدرسه با جامعه منافات دارد. اهمیت و زیبایی چندفرهنگی از این طریق فراموش می‌شود و ارتباط فرهنگ‌ها با لباس متحدالشکل از بین می‌رود. به نظر من اگر قرار باشد از لباس‌های فرم‌ در مدارس استفاده شود باید منطبق با فرهنگی باشد که افراد در آن زیست می‌کنند.

 

 

فراز و فرود بازیافت زباله

تهران- ایرنا- در ایران روزی ۵۰ هزار تن زباله تولید می‌شود که کمتر از ۱۰ درصد آن بازیافت می‌شود. این در حالی است که در بسیاری از کشورهای صنعتی و پیشرفته جهان نظیر ژاپن میزان بازیافت زباله صد در صد است.

به گزارش گروه تحقیق، تفسیر و پژوهش های خبری ایرنا، بازیافت در ایران سابقه ای نزدیک به ۶۰ سال دارد زمانی که اولین کارخانه کود آلی در سال ۱۳۳۷ در اصفهان ساخته شد، چند سال بعد انگلیسی‌ها یک کارخانه کمپوست در صالح آباد تهران تاسیس کردند. این کارخانه در سال ۱۳۶۳ تعطیل اما با تغییراتی که سازمان بازیافت تهران در آن ایجاد کرد پس از مدتی بار دیگر آغاز به کار کرد. در عین حال کارخانه کمپوست اصفهان نیز در سال ۱۳۴۸ به واسطه عدم رعایت موازین بهداشتی تعطیل اما کارخانه جدیدی در سال ۱۳۶۸ جایگزین آن شد. در ادامه این روند نیز کارخانه‌های مختلف با هدف بهره‌گیری از زباله به عنوان یک منبع برای تولید کالا و انرژی مورد نیاز ساخته شدند اما با توجه به آمارهای اعلام شده این کارخانه‌ها تنها توانسته‌اند دو درصد بازیافت و ۱۹ درصد کمپوست را تولید کنند. گرچه برنامه‌ریزی و مسائل اقتصادی در این زمینه بسیار مهم و حائز اهمیت هستند، اما بخش عمده این کار از طریق نهادینه شدن فرهنگ عمومی در زمینه تفکیک زباله و بازیافت آن امکانپذیر است. در همین راستا پژوهشگر ایرنا با «مجید رمضانی»، پژوهشگر محیط زیست و عضو هیات علمی پژوهشگاه سمت(سازمان مطالعه و تدوین کتب علوم انسانی دانشگاه) به گفتگو نشسته است.

ایرنا: در ابتدای امر می توانید مقایسه ای میان میزان تولید زباله در کشورهای پیشرفته و ایران انجام دهید؟

سرانه تولید زباله رابطه مستقیم با سرانه درآمد دارد. میزان متوسط سرانه تولید زباله در جهان حدود ۷۴۰ گرم در روز است که این رقم در کشورهای مختلف از ۱۱۰ تا ۴۵۴۰ گرم متغییر است. ۳۴ درصد از کل زباله تولیدی در جهان در کشورهای با سرانه درآمد بالا تولید می ‏شود درحالی که این کشورها ۱۶ درصد از جمعیت جهان را به خود اختصاص می ‏دهند. بنابراین در میزان تولید زباله مهم ترین عامل درآمد سرانه است، برای مثال میزان تولید زباله از شمال تا جنوب شهر تهران حدود ۳۰ درصد متغییر است. متوسط سرانه تولید زباله در ایران حدود ۷۰۰ گرم و در شهر تهران حدود ۹۶۰ گرم برآورد می ‏شود. در سال ۲۰۱۷ سرانه تولید زباله در اروپا حدود ۱۳۳۰ گرم در روز بود که البته در همین سال میزان بازیافت زباله در اروپا حدود ۴۶ درصد گزارش شد.

ایرنا: مهمترین روشهای دفع زباله در جهان کدامند؟

دفع پسماند آخرین مرحله از فرایند مدیریت پسماند است. بعد از جمع ‏آوری، انتقال، پردازش و بازیافت، دفع پسماند با روش ‏هایی از قبیل دفن، سوزاندن، دپو روباز و غیره انجام می ‏شود. میانگین درصد بازیافت زباله و تولید کمپوست در جهان حدود ۱۹ درصد است و در مقیاس جهانی به طور میانگین حدود ۳۷ درصد دفن زباله، ۳۱ درصد دپوی روباز و ۱۱ درصد زباله‏ سوزی انجام می ‏شود. دپوی روباز زباله بدترین روش دفع زباله محسوب می ‏شود که این میزان در کشورهای کم درآمد حدود ۹۳ درصد و در کشورهای با درآمد بالا حدود ۲ درصد اتفاق می‏افتد. کشورهای با درآمد متوسط به بالا بیشتر به دفن زباله روی می ‏آورند (حدود ۵۴ درصد) در حالی که در کشورهای با درآمد بالا از این میزان کم می‎شود و درصد بازیافت زباله و تولید کمپوست بالا می ‏رود. زباله سوزی نیز در کشورهای با درآمد بالا که با محدودیت زمین مواجه هستند رواج دارد.  در ایران  نمی‎‏توان آمار دقیقی از میزان بازیافت و تولید کمپوست ارائه داد. با این حال بر اساس برخی مطالعات انجام شده می ‏توان گفت میزان بازیافت حدود ۶ درصد و میران تولید کمپوست حدود ۱۰ درصد برآورد می‏ شود. بالای ۸۰ درصد از زباله تولیدی در کشور به سمت لندفیل ‏ها هدایت می ‏شود. در اغلب سایت‏ های دفن زباله کشور به جای دفن بهداشتی، دپوی روباز زباله انجام می ‏شود که خسارت‏ های جبران ناپذیری به محیط زیست کشور وارد آورده است.

ایرنا: مشکلات و موانع بازیافت زباله در ایران چیست؟

به وضوح می ‏توان گفت مسئله اصلی از مدیریت ضعیف پسماند در کشور ناشی می‏ شود. ابتدا باید زیرساخت‎های لازم به‏ ویژه در مرحله جمع ‏آوری زباله فراهم شود، برای مثال خیلی از شهروندان در خانه تفکیک زباله می ‏کنند ولی شهرداری به صورت تفکیک شده جمع ‏آوری نمی ‏کند. البته ترویج فرهنگ کاهش تولید زباله و تفکیک آن، نیز یک مقوله مدیریتی است. بدین ترتیب می‌توان گفت مشکل در زمینه بازیافت زباله از مرحله تفکیک آن شروع می‌شود که در این زمینه تا حدود زیادی هم دولت و هم فرهنگ عمومی که آن هم به میزان زیادی ناشی از دولت می‌باشد، دارای خلاهای قانونی و فرهنگی هستند.

ایرنا: کدام ارگان ها بیشترین و مهم ترین سهم را در فرهنگ سازی برای همیاری در بازیافت زباله دارند؟

در سطح شهرها، شهرداری‎ها و در روستاها دهیاری‎ها مسئولیت مدیریت پسماندها را بر عهده دارند. در کشورهای موفق در زمینه بازیافت زباله، سیاست‏ های تشویقی و تنبیهی در کنار فراهم‏ سازی زیرساخت‏ های لازم و صرف بودجه‏ های کلان  منجر به موفقیت شد نه فرهنگ عمومی. قبل از هر چیز باید به این نکته توجه کرد که بازیافت زباله بیشتر از مباحث مالی و برنامه منسجم مدیریت پسماند تأثیر می ‏پذیرد. مسلماً برنامه‌ریزی و تامین بودجه برای فراهم آوردن امکانات لازم برای تفکیک در مبدا بسیار کم هزینه‌تر و مقرون به‌صرفه تر از تفکیک آن در مقصد است. مضاف بر شهرداری‌ها و دهیاری‌ها، نهادهای آموزشی و تربیتی هم در این قضیه بسیار نقش دارند. به عنوان مثال در کشوری مانند ژاپن امر تفکیک زباله از مبدا، هم در منازل و ادارات عمومی وجود دارد و هم در مدارس که به عنوان یک نهاد آموزشی وظیفه تربیت یک نسل برای رعایت قانون را دارد. در بسیاری از کشورهای توسعه یافته، مسئله تفکیک زباله از مدارس و در متون درسی برای فرد آموزش داده می‌شود تا کاملاً برای فرد نهادینه شود. نمونه بارز این امر حضور چندسال قبل تماشاچیان ژاپنی مستقر در استادیوم آزادی بود که پس از اتمام بازی شروع به جمع آوری زباله از سکوهای تماشاچیان ایرانی کردند بدون آن که خودشان در تولید زباله نقشی داشته باشند. درواقع برخی از مهم ترین اصولی که سیستم تفکیک زباله در ژاپن را ارتقا داده اند، به فرهنگ سازی مرتبط هستند که از مدارس و مراکز آموزشی سرچشمه می گیرد. از جانب دیگر شهرداری‌ها هم چندان توجهی به این مسئله ندارند. مثلاً سطل‌های زباله عمومی که در خیابان‌ها و معابر عمومی وجود دارند، هیچ کدام تفکیک شده نیستند و زباله‌ها هم به صورت کاملاً ترکیبی اعم از خشک و تر جمع آوری می‌شوند که نتیجه آن تفکیک بخش کمی از زباله‌ با اتلاف سرمایه اقتصادی و انسانی زیاد است.

ایرنا: هزینه های سرمایه‏ گذاری در بازیافت زباله در قیاس با عدم بازیافت چقدر است؟

در فرایند مدیریت پسماندهای شهری، تحلیل هزینه و فایده بازیافت زباله از اهمیت بالایی برخوردار است. در مجموع از نگاه اقتصادی با در نظر گرفتن فواید محیط‏زیستی و بهداشتی حاصل از بازیافت زباله در دراز مدت و همچنین اصول توسعه پایدار، فواید بازیافت زباله از هزینه‏ های آن بسیار بیشتر است. هزینه ‏های بازیافت به مؤلفه‏ های متعددی از قبیل ترکیب زباله، مقدار تولید زباله، نیروی کار، تکنولوژی و غیره بستگی دارد. از این رو در کشورها و شهرهای مختلف معادله‏ ها متفاوت است و نیاز به مطالعه دارد. ممکن است در شهری یا کشوری از نگاه یک سرمایه‏ گذار هزینه‏ های بازیافت زباله بیشتر از منافع آن باشد. مسلماً در چنین شرایطی منافع محیط‏ زیستی و بهداشتی حاصل از بازیافت زباله باید توسط دولت محاسبه و در قالب یارانه و دیگر سیاست ‏های تشویقی صرف تقویت این فرایند شود. از سویی دیگر نیز ممکن است منافع مستقیم حاصل از بازیافت برای سرمایه ‏گذار بیشتر از هزینه ‏ها باشد، در این شرایط نیز هزینه ‏های محیط‏ریستی و بهداشتی باید از طریق دولت ‏ها مطالعه و در فرایند مدیریت بازیافت لحاظ شود. بنابراین از آنجا که منافع محیط ‏زیستی و بهداشتی در فرایند بازیافت زباله به‏ طور مستقیم عاید سرمایه ‏گذار بخش خصوصی نمی ‏شود و از طرفی دیگر فرایند بازیافت زباله مقداری هزینه ‏های محیط‏زیستی و بهداشتی دربر دارد، لازم است دولت ‏ها در برنامه ‏ریزی، تأمین بودجه و رعایت استانداردها ورود داشته باشند.

 

 

 

 

 

دیدگاه ها

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

wfn_ads
wfn_ads
wfn_ads
wfn_ads
روزنامه امروز خراسان جنوبی

خوش آمدید

ورود

ثبت نام

بازیابی رمز عبور