پیام شهروند

سلام برای سومین زمستان است که لوله گاز تا اول روستای پیرزنوک امده ولی هنوز اقدامی برای نصب علمک انجام نشده است در زمستان هم نفت نمیدهند که شما گاز دارید

با سلام
اقدام در بازگشایی مدارس و حضور فیزیکی دانش اموزان در مدارس از بززگترین خطاهای مدیریتی دولت یا ریس جمهور یا هر مرجعی است که این تصمیم رو گرفته اند .

دولت یا وزارت اموزش و پرورش یا رئیس جمهور با چه فکر و منطقی مدارس رو حضوی کردند ؟ ؟
حتما باید تعداد زیادی دانش اموز مبتلا بشنوند ?

باسلام ازشهرداری درخواست دارم باکاسبانی که سدمعبرمیکنند برخوردکند سرکوچه نواب صفوی 18جلوبندی سازخودرو باعث سدمعبرمی شود وهرلحظه خدای نکرده شاید اتفاق ناگواری بیفتدلطفا پیگیری فرمایید

سلام
مدتی است که بعد از اجرای بلوار خیابان ملاصدرا ، کار به حال خود رها شده!
لطفا برای تکمیل و رفع نواقص، شهرداری محترم چاره ای بیاندیشد!

شهرداری محترم بیرجند عرض سلام و خدا قوت!
لطفا تکمیل و زیبا سازی بلوار ملاصدرا را در دستور کار خود قرار دهید!

باسلام اداره کل راه و راهداری لطف کنند فبل از انکه اتفاقی برای شهروندان در مسیر انتهای خیابان شهید اوینی به سمت اداره راه بیفتد لا اقل دو طرف خیابان را اسفالت نمایند

سلام : از پارک وسایط نقلیه سنگین در خیابان سپیده ، سپیده 4 به سطوح آمده ایم. از مسوولان پلیس راهور خواهش می کنیم ی فکری برای بردارند. ورودی سپیده 4 به یک پایانه تبدیل شده است. بنده بارها شاهد بوده ام که عوامل گشت پلیس راهور از این خیابان عبور کرده اند و هیچ برخوردی با آنها نکرده اند.

سلام خدمت نماینده شهرستان نهبندان چرا بعد 5 ماه از خدمت جنابعالی هنوز به مشکلات شهرستان رسیدگی نشده مثال جاده ترانزیتی نهبندان به شهداد که هنوز هیچ اقدامی انجام نشده و حدود 2 سال هست که بسته شده ورفت و آمد در ان در جریان نیست وچرا هیچ کس پا سخگو نیست

سلام جاداره اززحمات بسیارسخت کادردرمان تشکرکنم بخصوص ازهمه عزیزان خدمهای بخشهای کوید19اجرشان باسیدشهدا

عزیزم نشستن 8 الی 9 ساعت پشت سیستم که شاید در بعضی روزها بیشتر هم بشود را با در نظر گرفتن تسهیلاتی که به این قشر پرداخت می گردد را با هم مقایسه کنید در این شرایطی که همکاران بانکی با خطرات این بیماری مهلک خالصانه در حال انجام وظیفه هستند قدری بیاندشید

سلام خدمت جناب مدیر کل ورزش و جوانان چرا در مورد مجمع هیات اسکیت شفاف سازی نمیکنبن که ما هم بدانیم؟؟؟؟؟

سلام جناب مدیر کل محترم ورزش و جوانان چرادرموردابطال رای مجمع هیت اسکیت شفاف سازی نمیکنید ؟؟؟

با سلام به گفته رییس جمهور بالاترین مقام اجرایی کشور برای وام های خوداشتغالی 2 ماه تنفس در نظر گرفته شد من 1 ماه را اشتباه زودتر پرداخت کردم ولی بانک ملت شعبه معلم قسط دوم را هم در سررسید قسط منظور کرد هم دیرکرد به آن اضافه کرد لطفاً به فکر مردم هم باشید

سلام و خداقوت.درخیابان پاسداران حدفاصل میدان جانبازان و تقاطع شهید محلاتی حداقل دومورد نیاز به محل عبور ویلچری میباشد که اقدامی نشده.

اعتیاد و مواد مخدر 2

 

 

 

 

داستان اراده یک مرد برای بازگشت به زندگی:

من تریاک می‌کشیدم همسرم درد/ مربی خوب برای تَرک کیمیا است

من تریاک می‌کشیدم همسرم درد/ مربی خوب برای تَرک کیمیا است

برای رهایی از اعتیاد کافیست اراده‌ای وجود داشته باشد، اراده‌ای که سرآغاز بازگشت به زندگی است و مادامی که فرد مصرف‌کننده نخواهد، هیچ محرکی نمی‌تواند او را به زندگی عادی بازگرداند.

 الهه ابراهیمی: به واسطه یک دوست راضی شده که درباره گذشته اش حرف بزند. تمایلی ندارد به گذشته خود برگردد از بیان جزئیات خودداری می‌کند. حسرت روزهای جوانی بر باده داده بر سربساط را دارد اما با وجود از دست دادن گذشته و جوانی به آینده امیدوار است و تصمیم دارد بزرگ شدن فرزند آخر و در آینده نزدیک نوه‌هاش را با دقت ببیند و لذت ببرد. ۵۱ سال دارد، به قول خودش ۹ سال است که پاک شده و آدم طور زندگی می‌کند.

خانواده ۶ نفره‌اش گسترده‌تر شده یک عروس و یک داماد دارد و به زودی نوه دار نیز خواهد شد. شغلش آزاد است با یک ماشین کار می‌کند. از بیان خیلی خاطرات ترس دارد که مبادا کسی بداند که چه گذشته ای داشته است. چهره‌اش شکسته شده اما سخت می‌توان فهمید که سالهای متمادی مصرف‌کننده بوده است. بدون حاشیه سراغ تعریف زندگی‌اش می رود.

قصه زندگی‌اش را اینگونه آغاز می‌کند. «در کودکی مادرم را از دست دادم و ۱۵ سال بیشتر نداشتم که پدرم فوت کرد. خواهر و بردار زیاد داشتم اما همه آنها سر و سامان گرفته بودند. ۱۸ساله بودم که ازدواج کردم و در همان سال اول ازدوج پدر شدم. ۲۰ ساله بودم که اولین بار توسط یکی از دوستان، مصرف تریاک را آغاز کردم. اول تفریحی بود اما کم کم مصرف تریاک روزانه و در چند نوبت شد. هر از چندگاهی مواد مخدرهای دیگر همچون هروئین نیز مصرف کردم، اما در نهایت هیچ کدام به اندازه تریاک برایم لذت بخش نبود. راننده اتوبوس بودم و در تمام دوران ۲۲ ساله مصرفم هرگز برای ترک مواد مخدر تلاش نکردم. تنها یکبار تصمیم گرفتم و امروز ۹ سال است که بر تصمیمی که گرفتم، ایستاده‌ام.»

من تریاک می کشیدم و همسرم درد

می پرسم چه شد که تصمیم گرفتی که ترک کنید؟ سرش را تکان می دهد و می گوید: «قصه اش تلخ است و همیشه برای خودم یادآوری می کنم که مبادا دست و دلم بلرزد. زمانی که مصرف مواد مخدر را شروع کردم، به دلیل تقسیم ارث و میراث، پول زیادی به دستم رسیده بود. به دنبال خوشی کردن بودم. حس تنهایی داشتم و برای فرار از این حس معتاد شدم. آن قدر مصرفم زیاد شد که از همه چیز افتادم؛ زن و بچه هایم برایم مهم نبودند. سه فرزند داشتم، اما هیچ کدام دلیل محکمی برای ترک اعتیادم نبودند تا اینکه روزی اتفاق تلخی افتاد؛ خمار بودم. در خانه نشسته بودم و فقط می خواستم خماری نکشم. همسرم دچار درد بدی شد، سینه اش درد گرفت و نمی‌توانست نفس بکشد، اما برای من فقط مواد اهمیت داشت، متوجه می شدم همسرم درد دارد اما برایم مهم نبود. یکی از بچه ها به اورژانس زنگ زد و بعد از مدتی همسرم با اورژانس به بیمارستان رفت. بعد از اینکه حالم خوب شد تازه متوجه شدم که چه اتفاقی افتاده است. از کنارم همسرم را بردند و من پای بساط مشغول بودم. همان جا تصمیم گرفتم که ترک کنم و به کمپی رفتم و به خودم گفتم تا وقتی ترک نکنم به خانه برنمی گردم.»

بعد از اینکه حالم خوب شد تازه متوجه شدم که چه اتفاقی افتاده است، از کنارم همسرم را بردند و من پای بساط مشغول بودم؛ همان جا تصمیم گرفتم که ترک کنمچرا به دیدن همسرتان به بیمارستان نرفتید؟ «روم نشد، واقعا توان دیدن همسر و بچه هایم را نداشتم. برای اولین بار از اعتیادم خجالت کشیدم. تا آن زمان این حس را نداشتم اما به یکباره شرم کردم، از خودم از اینکه همسرم را اورژانس به بیمارستان برد و من پای بساط بودم.

در کمپ مربی خوبی داشتم، می‌دانست با من چه کار کند. از معتادان بهبودیافته بود، درک درستی از شرایط جسمی و روحی من داشت. اگرچه تصمیم گرفته بودم که ترک کنم اما ترک کردن بعد از این همه سال کار سختی بود و تحمل کردن این حد از درد کار نفس‌گیری بود، اما مربی به دلیل تجربه بالایی که داشت از نظر روحی به خوبی حمایت و کمک کرد تا در کنار گرفتن دارو، نیاز روحی‌ام به مواد مخدر نیز برطرف شود.»

در هنگام صحبت کردن کمتر نگاه می کند، مدام به اطرافش نگاه می‌کند. با دستاهایش بازی می‌کند. علت اینکه حاضر شده از زندگی‌اش بگوید تنها یک چیز است که بگوید اگر اراده‌ای وجود داشته  باشد، حتما مواد مخدر قابل ترک است. تاکید دارد که هرگز کسی را مجبور به ترک اعتیاد نکنید زیرا تا فرد خود نخواهد این ترک کردن‌ها بی نتیجه خواهد بود.

تاثیر مربی خوب در ترک اعتیاد

از او می‌پرسم که مربی خوب چه قدر در ترک اعتیاش تاثیر داشته است، محکم می‌گوید: «خیلی دخترم، خیلی. فردی که مربی من بود و همچنان هست، کسی است که خود سالها مصرف‌کننده بود و یک روز متوجه می شود که اگر ترک نکند، می‌میرد. من تجربه تنها یک کمپ را دارم اما از کسانی که بارها به کمپ رفتند و هنوز مصرف‌کننده بوند، پرسیدم که چرا بعد از ترک دوباره مصرف می‌کنید، متوجه شدم در کنار نبود اراده کافی، مربی خوبی نیز نداشتند. ترک اعتیاد کار سختی است و هر کسی نمی‌تواند دردی که فرد مصرف‌کننده برای ترک تحمل می‌کند را درک کند. کاش کسانی که تصمیم دارند به افراد معتاد کمک کنند، درک درستی از آنها داشته باشند.»

از کسانی که بارها به کمپ رفتند و هنوز مصرف‌کننده بوند، پرسیدم که چرا بعد از ترک دوباره مصرف می‌کنید، متوجه شدم در کنار نبود اراده کافی، مربی خوبی نیز نداشتندحق ندارم سوالات خصوصی بپرسم شرط مصاحبه‌اش همین است. چندین بار تاکید می کند بنویسم که هرگز کسی را برای ترک اجبار نکنید و از تصمیم گیران حوزه اعتیاد نیز خواست که بر افراد مربی در کمپ‌ها نظارت دقیق داشته باشند، زیرا بسیاری از افرادی که می خواهند اما نمی توانند ترک کنند به دلیل این است که افرادی که به طور مستقیم با آنها در کمپ ‌در ارتباطند، برخورد و رفتار مناسبی با مددجویان ندارند و امیدواری برای ترک به این افراد را نمی‌دهند.

در لحظه خداحافظی می‌گوید: «اعتیاد پایان راه نیست فقط کافیه بخواهیم. البته بیچاره معتادان به مواد مخدر صنعتی چراکه ترک این مواد خیلی سخت است اما تاکید می کنم شدنی است.»

 

بازگشت ۹۰ درصد معتادان بعد از ترک به مصرف دوباره

بازگشت ۹۰ درصد معتادان بعد از ترک به مصرف دوباره

کارشناسان و مقامات ارشد انتظامی معتقدند اثر بخشی درمان مبتنی بر اجبار در زمینه اعتیاد به مراتب کمتر از برنامه های داوطلبانه است.

چندی پیش سردار سعید منتظر المهدی در نشست خبری در بحث مواد مخدر عنوان کرد: واقعیت این است یکی از دغدغه های امروز فرمانده نیروی انتظامی، معضل مواد مخدر است. روز و هفته ای نیست که جلسه ای برگزار نشود. ما به مسئولیت خود واقفیم و آمادگی اجرای صددرصدی آن را داریم. بلکه در کسری از هفته این ظرفیت را داریم همه معتادان متجاهر را در سطح شهر جمع آوری کنیم. سیمای شهر تلطیف شود و ذهن مردم آرام شود. ولی آیا این اقدام، همه مشکلات را حل می کند، نه! جمع آوری تمام معتادان نسخه شفابخش برای پاک کردن چهره شهر نیست. اینها مجددا برمی گردند به شهر و بخش اندکی از آنها که مراجعه نمی کنند باید جمع آوری شوند.

این مقام ارشد انتظامی یادآور شد: در حوزه ایجابی بالغ بر ۲۰ مرکز مشاوره پیشگیری از اعتیاد ایجاد شده، ۳ هزار و ۳۰ ساعت برنامه های رادیویی و تلویزیونی، ۴ هزار و ۵۰ جلسه آموزشی از جمله مدارس، مساجد و ۱ میلیون و ۵۷۰ هزار آموزش چهره به چهره  انجام شده است تا بتوانیم هر چه بیشتر رنگ نازیبای اعتیاد را از چهره کشور عزیزمان پاک کنیم.

معاون اجتماعی ناجا خاطرنشان کرد: خانواده و مدرسه از مهمترین پایگاه های تقویت شخصیت افراد هستند و آموزش های این دو نهاد تعیین کننده آینده و سرنوشت نسل جوان کشور هست.

بیش از ۹۰درصد معتادان پس از ترک دوباره به مصرف باز می گردند

چرخه بازپروری معتادان باید اصلاح شود چرا که بیش از ۹۰ درصد معتادان در چرخه موجود پس از ترک، مجدد به مصرف مواد مخدر روی می‌آورند.

سردار حسین رحیمی در این باره به خبرنگار مهر گفت: باید از ظرفیت همه نهادها و سازمان‌های دولتی و غیردولتی در زمینه مبارزه با این پدیده شوم استفاده شود.

رئیس پلیس پایتخت با تاکید بر اینکه مبارزه با پدیده شوم اعتیاد نیازمند عزمی ملی است، اظهارکرد: از طریق آموزش همگانی و اطلاع‌رسانی صحیح باید عوارض و آسیب‌های ناشی از مواد مخدر به جامعه آموزش داده شود. پیشگیری مقدم بر درمان است از این رو باید مشکلات و آسیب‌های اعتیاد از دبستان آموزش داده شود.

وی با بیان اینکه در بحث پیشگیری و برخورد با اعتیاد باید طرحی نو و کارشناسی شده ارائه شود، گفت: فرد معتاد پس از ترک نباید به حال خود رها شود و حتی پس از ترک هم باید تحت نظر و مراقبت قرار داشته باشد. در این مسیر تا کنون اقدامات بسیاری انجام شده ولی نتیجه مطلوبی در پی نداشته است.

رئیس پلیس پایتخت در پایان اظهارکرد: مسئله اعتیاد با ضرب و زور قابل حل و فصل و درمان نیست بلکه حل این موضوع نیازمند کار روانی- اجتماعی است

ترک اعتیاد سال ها زمان می برد، سه ماه و شش ماه جواب نمی دهد

رئیس پلیس مبارزه با مواد مخدر تهران نیز در گفتگو با خبرنگار مهر عنوان کرد:شاهد گرایش روز افزون به این مواد هستیم که باید جلوی آن با فرهنگسازی و آشنا کردن خانواده ها با آثار مصرف آن گرفته شود.

ارزیابی ما از کارهایی که در مراکز ماده ۱۶ انجام شده حکایت از آن دارد که میزان مانایی در پاکی بعد از خروج از مراکز ماده ۱۶ زیاد بالا نیست و متاسفانه بسیاری از این افراد بار دیگر به اعتیاد روی می آورندوی با تاکید بر اینکه پیشگیری به مراتب مهمتر از درمان است ادامه داد: از سوی دیگر روند ترک اعتیاد نیز مطلوب نیست. بسیاری از افراد معتاد پس از رهایی از کمپ های ترک اعتیاد اجباری بلافاصله به مصرف مواد مخدر روی می آورند.

وی گفت: طرد شدن افراد معتاد از جامعه شهری و خانواده و مورد توجه قرار نگرفتن توسط یک سازمان یا نهاد حمایتی احتمال بازگشت به اعتیاد را در فرد افزایش می دهد. ایجاد شهرک هایی خاص برای اشتغال و بازپروری معتادان کشور همواره می تواند از بازگشت فرد بهبود یافته به دام اعتیاد جلوگیری کند.

سرهنگ محمد بخشنده با اشاره به روند ۳ ماهه در ترک اعتیاد، تصریح کرد: در روند ۳ ماهه ترک اعتیاد اثرات مواد مخدر فقط از سطح جسم فرد معتاد بیرون می رود، در حالی که اثرات روحی و روانی اعتیاد تا مدت های بسیار زیادی در ذهن فرد معتاد بر جای می ماند.

وی با اشاره به بحث پیشگیری نیز گفت: با توجه به تبلیغات گسترده، اثرگذاری شبکه‌های اجتماعی و دوره حساس آغاز جوانی، این خانواده‌ها هستند که نباید از مسئولیت شانه خالی کنند و برای شناخت مواد مخدر جدید، شناخت آثار آن‌ها و برای فرزندانشان وقت بگذارند.

رئیس پلیس مبارزه با مواد مخدر تهران به آثار چشمگیر تبلیغات منفی درباره این مواد اشاره کرد و گفت: بر اساس آمار، کشفیات ما در حوزه قرص اکس و کراک به دلیل تبلیغات منفی تقریبا به صفر رسیده است. وقتی از معتادان می پرسیم چرا دیگر سراغ کراک نمی روید می گویند چون بدن آدم کرم می زند. تاثیر این موضوع به حدی بوده که کراک الان به تاریخ پیوسته است.

معتادان نیاز به حمایت جدی تری دارند

رئیس انجمن مدد کاران اجتماعی ایران نیز در همین زمینه با اشاره به آمار شیوع شناسی مواد مخدر در کشور گفت: در خوش‌بینانه‌ترین حالت حدود ۲۰ درصد از معتادان پس از ترک اعتیاد دیگر بازگشت به مصرف مواد ندارند و ۸۰ درصد دیگر دوباره مواد مصرف می‌کنند، بنابراین درمان قطعی اعتیاد بسیار دشوار است.

حسن موسوی چلک، ادامه داد: با توجه به اینکه اعتیاد بیماری سخت و پیچیده‌ای است باید حمایت خانواده و نهادهای اجتماعی از این افراد بیشتر شود زیرا اعتیاد بر افزایش آسیب‌های اجتماعی از جمله فقر و ایدز نیز تاثیر گذار است.

موسوی چلک با تاکید بر اصلاح ساختار اجتماعی کشور در نحوه برخورد با معتادان اظهار کرد: هم اکنون معتادان کشور الگوی مصرف مشخصی ندارند و از هر دو ماده مخدر سنتی و صنعتی استفاده می‌کنند که عوارض و پیامدهای بسیاری به همراه دارد بر همین اساس با اصلاح ساختار و توزیع مواد مخدر دولتی می‌توان تا اندازه‌ای از استفاده معتادان از مواد مخدر صنعتی جلوگیری کرد.

درمان اجباری ما را به مقصود نمی رساند

دکتر پرویز افشار سخنگوی ستاد مبارزه با مواد مخدر نیز در گفتگو با خبرنگار مهر در پاسخ به سوالی درباره اثربخشی درمان معتادان گفت: اثر بخشی درمان های مبتنی بر اجبار نسبت به  اثربخشی درمان های داوطلبانه بسیار بسیار پایین است.

وی افزود: ارزیابی ما از کارهایی که در مراکز ماده ۱۶ انجام شده حکایت از آن دارد که میزان مانایی در پاکی بعد از خروج از مراکز ماده ۱۶ زیاد بالا نیست و متاسفانه بسیاری از این افراد بار دیگر به اعتیاد روی می آورند.

سخنگوی ستاد مبارزه با مواد مخدر توضیح داد: چند علت مهم را می توان برای این موضوع ارائه کرد؛ یکی اینکه این افراد که به اجبار به مراکز درمانی می روند به عنوان افراد آخر اعتیاد، عمق و شدت اعتیادشان از افرادی که داوطلبانه به مراکز ماده ۱۵ می روند، بیشتر و شدت تخریب روانی، ذهنی، جسمی و شاکله شخصیت اجتماعی در آن ها به مراتب افزون تر است. این افراد برای بازگشت به شرایط نرمال نیاز به زمان بسیار زیادی دارند.

افشار ادامه داد: علت دوم این است که تا فرد خودش را دچار بیماری نداند اولین کاری که پس از ترک انجام می دهد استفاده از مواد و عود مجدد است. به بیان دیگر وقتی شما به اجبار به مراکز درمانی فرستاده می شوید، باور ندارید که بیمار هستید و همین موضوع عامل بازگشت دوباره به مواد مخدر آن هم بلافاصله بعد از ترک است.

وی افزود: سومین چیزی که شاید بر درمان اجباری و تحت نظارت قانون دامن می زند و آن را به مطالبه اجتماعی تبدیل می کند، تاکید بر پاکی محیط است و اینکه این افراد به شاخص های اجتماعی ضربه می زنند. من کاری به درست یا غلط بودن این تفکر ندارم اما به عنوان یک کارشناس می گویم که یکی از علت های اصلی که در اصلاحیه قانون مبارزه با مواد مخدر در سال ۸۹ مورد تاکید قرار گرفت این بود که مراکز درمان ماده ۱۶ را برای تحت پوشش قرار دادن افرادی که به آخر خط رسیدند، داشته باشیم. اگرچه باید اعتراف کرد در این زمینه موفق عمل نکردیم که دلایل مختلف دارد.

افشار در خاتمه گفت: بحث درمان جسمی و ذهنی باید در یک پکیج دیده شود. باید جامعیت در درمان داشته باشیم تا میزان توفیق در درمان افزایش یابد و با توسعه خدمات محله محور، اجتماع محور و… نیاز به درمان اجباری را به حداقل برسانیم. تجربه ثابت کرده است که درمان اجباری راه به جایی نمی برد.

 

 

گلی نه از جنس شادی/ خانواده ها هوشیار باشند

گلی نه از جنس شادی/ خانواده ها هوشیار باشند

مصرف ماده مخدر گل مدتی است که درمیان تعدادی از جوانان رواج پیدا کرده و این در حالی است که جامعه شناسان نسبت به عوارض خطرناک این ماده اعتیاد آور هشدار داده و خواستار آگاهی خانواده ها شده اند.

به گزاش خبرنگار مهر، گل در فرهنگ ما نماد شادی و مهربانی است و با شنیدن نام گل به یاد محبت و مهرورزی می افتیم. متاسفانه این واژه در فرهنگ لغت اعتیاد، نامی آشنا برای یکی از انواع مواد اعتیادآور است که شاید هنوز بسیاری از خانواده ها با نام آن نا آشنا هستند و با شنیدن واژه گل، همان گل های سرشار از محبت به ذهنشان می آید.

بر اساس آخرین «شیوع شناسی» تعداد معتادان کشور به دو میلیون و ۸۰۸ هزار مصرف کننده مستمر مواد در کشور رسیده است، این در حالی است که ماری جوانا و مشتقات آن شامل گل، گرس، علف با ۱۱.۹ درصد پس از تریاک دومین ماده اعتیادآور مصرفی در میان مصرف کنندگان در کشور اعلام شده است.

«گل» یکی از انواع مواد اعتیادآور و همان ماری جوانای تغییر یافته است که از قسمت های مختلف گیاه شاهدانه (cannabis) به دست می آید.

متاسفانه تبلیغات زیادی مبنی بر عدم اعتیار آور بودن آن انجام می شود و در باور عمومی به اشتباه، حتی کم خطرتر از حشیش و ماری جوانا معرفی شده است. اما خاطرنشان می شود این ماده می تواند آنقدر خطرناک باشد که با یک بار مصرف، فرد معتاد شود تا جایی که با مصرف نکردن گل فرد دچار اضطراب شدید، بی قراری، وحشت زدگی و تپش قلب شدید شود.

از سال ۲۰۱۳ مصرف ماری جوانا در بسیاری از ایالات آمریکا بنا به دلایل سیاسی و اجتماعی و نه پزشکی، آزاد شد و همین آزادسازی باعث شد برخی از جوانان در ایران تصور کنند که ماده گل ضرری ندارد و خیلی راحت می توان اقدام به ترک آن کرد؛ در حالی که گل دارای عوارض گسترده ای است.

شیوه های مصرف گل

اغلب به شکل تدخینی است اما متاسفانه اخیرا مصرف خوراکی آن هم رواج یافته و برخی آن را در کیک و شیرینی به کار می برند و در جشن ها استفاده می کنند که در این صورت عوارض بیشتری را به جا می گذارد.

عوارض مصرف گل

*اعتیاد و وابستگی یکی از عوارض گل است

*افزایش ضربان قلب

*خشک شدن دهان و گلو

*گیجی و عدم تمرکز

*تکلم آهسته

*پرخاشگری و خشم

*افسردگی و انزوا

*اثرات روی حافظه و عدم تمرکز: مثلا بیمار دائم وسیله ای را جا می گذارد، شماره تلفن ها و اسامی را فراموش می کند.

*توهم و هذیان: گاهی در مواردی مصرف کننده حتی با یک بار مصرف ممکن است دچار توهم و هذیان شود که از جمله این توهمات شامل توهم شنوایی و دیداری و … خواهد بود.

علائم مصرف گل در نوجوانان

خنده های بی مورد و قرمز شدن چشم علامت مشخصه مصرف گل در بسیاری از موارد می باشد لذا اغلب مصرف کنندگان با خود قطره نفازلین همراه دارند تا این قرمزی را پنهان کنند.

از علائم رفتاری دیگر که در مصرف کنندگان این ماده دیده می شود، پرخاشگری، عصبی شدن، افزایش اشتها، پایین آمدن حافظه و افت عملکرد شغلی و تحصیلی است.

نگرش و باور غلط

علت این که بسیاری از جوانان به سمت ماده توهم زای گل گرایش پیدا می کنند باور غلطی است که در مورد کم خطر بودن و عدم اعتیادآوری آن دارند و همین باور موجب شده است بسیاری از نوجوانان این ماده را مصرف کنند و آسیب جدی ببینند.

کسب لذت کاذب

امروزه صدها صفحه تبلیغاتی در شبکه های اجتماعی مجازی مبنی بر تشویق استفاده از این ماده برای به دست آوردن نشاط صورت می گیرد. متاسفانه این تبلیغات فقط به جنبه های نشاط زودگذر گل اشاره کرده و از پرداختن به عوارض جدی و گاه جبران ناپذیر آن غفلت می کنند.

گروه همتای مصرف کننده

گروه دوستان مصرف کننده، نیز می تواند زمینه ساز استفاده از این ماده برای نوجوانان سالم باشد، مثلا یکی از دوستان فرد، از این ماده استفاده کرده و به حالت سرخوشی کاذب و لذت زودگذر رسیده است و به دوستانش پیشنهاد استفاده از آن را می دهد.

تبلیغات رسانه های مجازی

یکی دیگر از دلایل گرایش به مصرف این ماده، تبلیغاتی است که در شبکه های اجتماعی مانند تلگرام و فیس بوک و سایر رسانه ها انجام می شود. مثلا دیدن تصاویر و فیلم های مربوط به خارج از ایران که تبلیغ مصرف گل بر روی لیوان، کلاه و لباس را نشان می دهد و دیدن چنین تبلیغاتی موجب کنجکاوی نوجوانان می شود و می تواند زمینه ساز مصرف در آنان شود.

خانواده ها چه کاری انجام دهند

کارشناسان توصیه می کنند والدین بهتر است ابتدا اطلاعات خود را در خصوص شناخت مواد اعتیادآور از جمله گل، بیشتر کنند.

علائم مصرف گل را از نظر فیزیکی روانی و رفتاری بشناسند.

بر رفتار فرزندان خود و رفت و آمد آنان نظارت داشته باشند.

تغییرات خلقی و رفتاری نوجوانان را جدی بگیرند.

در خانه در این باره با فرزندان شان صحبت کنند و به آنها آگاهی لازم را بدهند.

در خصوص تبلیغات فریبنده ای که در فضای مجازی و اینترنت در مورد عدم اعتیادآوری گل انجام می شود، صحبت کنند.

در صورت نیاز به مراکز مشاوره مراجعه و اطلاعات لازم را دریافت کنند.

تلفن ۰۹۶۲۸ (خط ملی اعتیاد) را به خاطر بسپارند و در صورت نیاز با این تلفن تماس بگیرند و راهنمایی لازم را در یافت کنند.

سازمان بهزیستی پس از شیوع شناسی ماده مخدر گل از اواخر سال گذشته اولین مرحله کارزار رسانه ای ای ماده را آغاز کرد و تا کنون دو مرحله از این کارزار نیز اجرایی شده است بطوریکه در هر مرحله یک میلیون بروشور برای آگاهی و اطلاع رسانی خانواده در محلات مختلف چاپ و توزیع کرده است.

 

مراکز ترک اعتیاد،متادون فروشی شده اند/بی توجهی به درمان غیردارویی

مراکز ترک اعتیاد،متادون فروشی شده اند/بی توجهی به درمان غیردارویی

کارشناسان اعتیاد معتقدند، مشکل درمان اعتیاد، دیگر کمبود مراکز درمان اعتیاد نیست و مسئله مهم، بی توجهی به درمان های غیردارویی است. آنها می گویند حذف درمان‌های غیردارویی، حذف درمان اعتیاد است.

خبرگزاری مهر، گروه جامعه – مرضیه نوری: سه هفته‌ای می‌شود که مسئولان هشدار داده‌اند که تریاک‌ها آغشته به سرب است و اخبار هم حکایت از آن دارد که میزان مسمومیت معتادان روزبه‌روز بیشتر می‌شود. دکتر پرویز افشار، سخنگوی ستاد مبارزه با مواد مخدر اولین کسی بود که به‌طور رسمی این مسئله را مطرح کرد و به مصرف‌کنندگان مواد هشدار داد که از قاچاقچیان تریاک نخرند و به‌جای آن از مراکز درمان سرپایی اعتیاد یا مراکز کاهش آسیب شربت تریاک تهیه کنند. افشار برای اینکه هزینه درمان با شربت تریاک نسبت به خرید تریاک از قاچاقچیان بیشتر نشود هم راهکاری ارائه داد و گفت که به مراکز درمانی اعلام شده است تا خدمات روان‌شناختی و مددکاری را برای این افراد کاهش دهند تا قیمت تمام‌شده درمان اعتیاد بیشتر از قیمت خرید تریاک از قاچاقچیان نشود؛ اما این راهکار افشار برای کاهش هزینه‌ها به مذاق درمانگران و کار‌شناسان حوزه اعتیاد خوش نیامده است. آن‌ها معتقدند که این راهکار غیرکارشناسی است و عجیب است که او چنین راه‌حلی برای این مشکل مطرح کرده است.

دکتر حسن رفیعی، درمانگر و کار‌شناس اعتیاد می‌گوید: این اظهارنظر بر دو فرض غلط پایه‌گذاری شده است. فرض اول اینکه خدمات روان‌شناختی و مددکاری تأثیری در درمان اعتیاد ندارند و بود و نبود آن‌ها مهم نیست. فرض دوم هم این است که برای کمک به معتادِ در حال درمان یک ریال هم نمی‌خواهیم خرج کنیم.

او بر این اعتقاد است که مشکل اصلی درمان اعتیاد در ایران این است که به بیمار فقط و فقط خدمات پزشکی ارائه می‌شود آن‌هم نه در حد استاندارد و به شکلی که در منابع درمان اعتیاد آمده است: متأسفانه برخی از مراکز درمان سرپایی به متادون فروشی تبدیل شده‌اند. در این مراکز بیمار اصلاً پزشک را نمی‌بیند و بسته‌های متادون را منشی مرکز یا فرد غیرمتخصص دیگری که تحصیلات پایین یا غیرمرتبط دارد، به بیمار می‌دهد.

به گفته رفیعی، با توسعه مراکز درمان اعتیاد از سال ۸۱ با پیشگامی سازمان بهزیستی کشور که سپس وزارت بهداشت هم تابع این سیاست شد، خوشبختانه اکنون دیگر مشکل درمان اعتیاد، کمبود مراکز درمانی یا درمانهای دارویی نیست و مسئله اتفاقاً بی‌توجهی به درمان‌های غیردارویی است: ما در تعداد مراکز درمانی یا درمانهای دارویی دیگر مشکلی نداریم و خوشبختانه دیگر هیچ بیماری پشت نوبت انتظار نیست. امروز مشکل درمان اعتیاد در کیفیت ارائه خدمات است و حالا با این اظهارنظر همین کیفیت اندک مراکز درمانی هم تقلیل خواهد یافت و از این حد هم پایین‌تر خواهد آمد. با این شیوه اگر مراکزی بودند که هر سال دو جلسه گروه‌درمانی برگزار می‌کردند آن را هم دیگر تعطیل می‌کنند.

این استاد دانشگاه و کار‌شناس اعتیاد می‌گوید: درمان دارویی به‌تنهایی درد چندانی از اعتیاد دوا نمی‌کند. این درمان‌ها حتماً باید با درمان‌های غیردارویی، روان‌درمانی، گروه‌درمانی، ماتریکس، مداخلات اجتماعی و غیره تکمیل شود. حذف این درمان‌ها یعنی حذف درمان اعتیاد. با متادون و شربت تریاک، باری از اعتیاد این مملکت کم نخواهد شد.

رفیعی با توزیع شربت تریاک در جامعه هم موافق نیست و می‌گوید: ۱۰، ۱۵ سال پیش گروهی پیشنهاد توزیع شربت تریاک را مطرح کردند که اقدامی غیرکار‌شناسی و مطالعه نشده بود. این دیدگاه‌‌ همان زمان هم مخالفان زیادی داشت و پیشنهاددهندگان تنها با تمسک به قدرت، کار خود را پیش بردند. اما جامعه این نوع درمان را پذیرا نشد و شربت تریاک در جامعه توسعه پیدا نکرد. حالا با این روش می‌خواهند شربت تریاک را هم گسترش بدهند.

درمان اعتیاد باید تحت پوشش بیمه باشد

او در پاسخ به این سؤال که در شرایط اضطراری کنونی که به‌طور گسترده سرب به تریاک اضافه شده است، چه راهکاری برای حل مسئله پیشنهاد می‌کنید، می‌گوید: درمان باید در جامعه گسترش پیدا کند. اگر هزینه درمان زیاد است و این باعث می‌شود که معتاد به سمت درمان نرود، هزینه درمان را باید دولت با بیمه یا یارانه پوشش بدهند. معلوم است که وقتی هزینه درمان اعتیاد بیش از هزینه خود اعتیاد باشد، این وسط درمان اعتیاد می‌بازد و معتاد رغبتی برای ترک پیدا نمی‌کند. راه‌حل این است که درمان اعتیاد تحت پوشش بیمه باشد و یارانه به آن اختصاص داده شود. مسئولان نمی‌توانند این کار را بکنند، می‌خواهند از سر و ته درمان اعتیاد بزنند. این فقط پاک کردن صورت مسئله است، نه حل آن.

این کارشناس اعتیاد می‌گوید: فرض کنید که بیماری مشکل دیابت دارد و باید روزی یک قرص مصرف کند. آیا پزشک به بهانه اینکه این قرص گران است می‌تواند بگوید که به‌جای روزی یک قرص نصف قرص بخورد؟ پیشنهاد دکتر افشار متاسفانه به همین نادرستی است و البته باید به این فکر کرد که در حالی که هرگز به مخیله هیچ پزشکی خطور نمی‌کند که در مورد دیابت چنین پیشنهادی بدهد، چه شده است که یک مقام مسئول در مورد اعتیاد به چنین راه حلی رسیده است؟!

هزینه بالای ترک اعتیاد معتادان را منصرف می کند

رفیعی در پاسخ به این سؤال که بیماران را چطور باید برای درمان ترغیب کنیم، می‌گوید: معتادان وقتی ببینند که تریاک چه عوارضی برای آن‌ها و دیگر مصرف‌کنندگان ایجاد می‌کند، برای درمان ترغیب می‌شوند؛ اما همین بیمار اگر به مراکز درمانی مراجعه کند و ببیند که هزینه درمان اعتیاد از هزینه مصرف مواد بیشتر است، ترجیح می‌دهد‌‌ همان تریاکی را مصرف کند که سرب دارد. دولت می‌تواند با استفاده از دو سازوکار بیمه‌ای و حمایتی (یارانه) این تهدید را به فرصت خوبی برای جذب تعداد بیشتری از بیماران به درمان درست اعتیاد، اعم از دارویی و غیردارویی، تبدیل کند. جان شهروندان ارزش آن را دارد که اندکی از هزینه‌های دیگر بزنیم و صرف این کار کنیم.

عباس دیلمی‌زاده، مدیرعامل جمعیت خیریه تولد دوباره هم به گفته‌های سخنگوی ستاد مبارزه با مواد مخدر انتقاد دارد. او می‌گوید: مسئله درمان ارزان‌قیمت از بعد اقتصادی برای آن دسته از مصرف‌کنندگانی که از نظر مالی بی‌بضاعت هستند، قطعاً کمک‌کننده است که چنین درمانی را می‌توان در مراکز کاهش آسیب به بیماران ارائه داد اما این به معنای آن نیست که باید همه درمان‌ها را به سمت ارزان‌قیمت ببریم.

دیلمی‌زاده با بیان اینکه باید برنامه‌های درمانی از ارزان‌قیمت تا گران‌قیمت در جامعه وجود داشته باشد تا هرکس بر اساس نیاز و توانایی که دارد از این برنامه‌ها استفاده کند، گفت: درمان‌های موفق در دنیا که مداخلات علمی دارد و نتایج بسیار خوبی را هم به دنبال داشته است، بسیار گران‌قیمت هستند اما برای اینکه بیمار بتواند هزینه‌های آن درمان را بپردازد، سیستم رفاه اجتماعی با پرداخت هزینه‌ها از طریق بیمه یا کمک دولت‌ها بخش زیادی از این هزینه‌ها را تامین می کند.

 او می‌گوید در این کشور‌ها به بهانه اینکه هزینه تمام‌شده درمان و بازتوانی گران است، بخشی از فرایند درمان را حذف نمی‌کنند بلکه دولت بخشی از هزینه درمان را متقبل می‌شود.

دیلمی زاده یادآور می شود: نباید با حذف بخشی از فرایند درمان هزینه‌ها را کاهش داد. خدمات روان‌شناسی و مددکاری و دیگر خدمات غیردارویی بخش مهمی از فرایند درمان را شامل می‌شود که میزان موفقیت درمان را افزایش می‌دهد. به نظر من حذف این بخش‌ها برای کاهش قیمت، راهکار مناسبی نیست و نمی‌تواند سیاست و برنامه‌ریزی درستی باشد.

 به گفته این فعال اجتماعی، بهتر است برنامه‌ها و درمان‌های ارزان‌قیمت، مانند درمان‌های نگهدارنده معروف به (MMT) در کنار مراکز گذری کاهش آسیب ها (DIC‌) که هزینه کمی در حدود ۳۰ تا ۴۰ هزار تومان دارد، توسعه یابد تا فرد مصرف‌کننده کارتن‌خواب بتواند برای گرفتن دارو و متادون از آن بهره ببرد و به‌این‌ترتیب خواست آقای دکتر افشار عملیاتی شود؛ اما اگر بخواهیم همین فرمول را برای سیستم‌های درمان دیگر بچینیم یعنی در مراکز درمان سرپایی از آن بهره ببریم، شیوه درستی به کار نبرده‌ایم.

 او می‌گوید: اعتقاد من این است که باید درمان‌های غیر دارویی اعتیاد در کنار درمان های دارویی گسترش پیدا کند یعنی خدمات روان‌پزشکی، روانشناسی، مشاوره، مددکاری، گروه‌درمانی در مراکز توسعه یابد تا امکان درمان دیگر اختلالات همراه بیمار هم فراهم شود. ارائه چنین خدماتی به بیمار قطعاً باعث افزایش هزینه درمان می‌شود یعنی تعرفه‌ها از آنچه در حال حاضر است گران‌تر می‌شود، اما کیفیت افزایش می‌یابد. آن‌وقت دولت می‌تواند نقش و وظیفه اصلی خودش را در سیستم رفاه و عدالت اجتماعی بازی کند و هزینه‌هایی را که بیماران کم بضاعت نمی‌توانند بپردازد، از طریق بیمه یا یارانه متحمل شود. به این ترتیب چند لایه درمانی برای مقاصد مختلف و گروه‌های هدف مختلف در جامعه خواهیم داشت؛ و هم فرد مصرف‌کننده کارتن‌خواب می‌تواند از خدمات ارزان‌قیمت و کاهش آسیب بهره ببرد و هم برنامه خاص و ویژه‌ای برای افرادی که توانایی مالی بالا دارند، تدارک دیده می‌شود.

دیلمی‌زاده می‌گوید: یک برنامه اقامتی کامل و درست ماهیانه بیش از ۳ هزار دلار در کشورهای دیگر هزینه دارد درحالی‌که ما هنوز نتوانستیم برنامه‌های اقامتی یا برنامه‌های درمان تخصصی‌تری در کشورمان داشته باشیم که قیمت‌های بالاتری دارد.

سند معتبری برای بغرنج بودن شرایط وجود ندارد/ لزوم انجام تحقیق در زمینه تعیین وضعیت موجود

او در پاسخ به این سؤال که در شرایط بحرانی کنونی که میزان مسمومیت سربی در مصرف‌کنندگان مواد افزایش‌یافته است، چه باید کرد، می‌گوید: مطمئن نیستم که شرایط بحرانی باشد چون هنوز شواهد دقیق و درستی از این موضوع در دست نیست. همه داده‌های من بر اساس شنیده‌ها و ادبیات شفاهی است و هیچ سند و مدرک معتبر و مستندی وجود ندارد که نشان دهد شرایط بغرنج است. به همین دلیل من به‌عنوان یک فعال اجتماعی نمی‌دانم وضعیت تا چه حد بحرانی است. من فکر کنم در ابتدا باید یک تحقیق دقیق و درست از سوی مراجع علمی، تخصصی و دانشگاهی صورت بگیرد تا مشخص شود که مسئله توزیع گسترده تریاک‌های آلوده به سرب در کشور تا چه اندازه صحت دارد. این تحقیق باید به‌سرعت انجام شود و مستندات آن به جامعه علمی و تخصصی و درمانگران ارائه شود و وضعیت موجود برای سیستم درمانی تشریح شود.

کاهش قیمت درمان برای گروه‌های متوسط و بالای جامعه مشوق نیست

او می‌گوید: راهکار سریع این است که بعد از تحقیق و پژوهش، کمیته تخصصی از کار‌شناسان حوزه‌های مرتبط شکل بگیرد و این کمیته تصمیم بگیرد که چه اقداماتی باید انجام شود. یکی از راهکار‌ها می‌تواند این باشد که داروهای نگهدارنده‌ای مانند شربت تریاک و متادون در اختیار مراکز کاهش آسیب قرار داده شود تا با هزینه پایین در اختیار گروه‌های آسیب‌پذیر و دهک‌های پایین جامعه که مصرف‌کننده مواد هستند، قرار داده شود و با اطلاع‌رسانی گسترده به آن‌ها اعلام شود که از این به بعد برای گرفتن شربت تریاک ارزان‌قیمت و سالم به مراکز کاهش آسیب مراجعه کنند. این کاهش قیمت و در دسترس قرار دادن دارو می‌تواند برای دهک‌های پایین جامعه مؤثر باشد اما گروه‌های متوسط و بالای جامعه به این سادگی برای ترک انگیزه پیدا نمی‌کنند. کاهش قیمت درمان برای آن‌ها مشوق نیست. آن‌ها به برنامه‌های خاص دیگری نیاز دارند که باید برای آن هم فکر شود.

 او ادامه می‌دهد: به نظرم به سادگی نمی توان انتظار داشت که با کاهش قیمت درمان بحران ؛ البته اگر شرایط بحرانی باشد؛ را مدیریت کنیم و تعداد زیادی را در یک‌زمان کوتاه به سمت درمان ببریم. این درست است که پایین بودن قیمت درمان می‌تواند مشوقی برای درمان معتادان بی‌بضاعت باشد ولی برای گروه های متوسط به بالا این یک فرایند طولانی‌مدت است یعنی در طولانی‌مدت اگر قیمت متناسب و درست باشد عده‌ای به درمان مراجعه می‌کنند و منظورم این است که در چنین شرایطی با کاهش قیمت درمان نمی‌توانیم یک‌مرتبه تعداد زیادی از افراد را به سمت درمان ببریم. برای ترغیب بیماران به سمت درمان باید انگیزه‌های بیشتری از قیمت برایشان فراهم شود تا یک‌مرتبه و در یک مدت‌زمان کوتاه تعداد زیادی وارد چرخه درمان شوند که البته برای به وجود آوردن این انگیزه‌ها راه‌های متفاوتی وجود دارد.

دلایل افزایش مصرف سیگار در بین بانوان

لابی قدرتمند صنایع دخانی مانع کاهش مصرف سیگار جوانان

لابی قدرتمند صنایع دخانی مانع کاهش مصرف سیگار جوانان

گذراندن اوقات فراغت، افزایش مکان‌های امنی چون کافی شاپ‌های سیگار آزاد در کنار سیگاری بودن همسر و لابی قدرتمند صنایع مواد دخانی از مهمترین علل گرایش بانوان به مصرف سیگار است.

 محسن پورعرب: درباره اش زیاد شنیده بودم برای همین تصمیم داشتم فضای متفاوتش را تجربه کنم. وارد که شدم مسئول خدمات به یک میز راهنماییم کرد و به محض نشستنم پرسید: زیر سیگاری؟ که در جواب گفتم بله! اتفاقا میز کناریم دو دختر جوان و دانشجو در حال سرو غذا بودند و متوجه پاکت سیگار روی میزشان شدم! برایم جالب بود که چطور یک دختر جوان بدون هیچ ابایی میتواند یک پاکت سیگار همراه خودش داشته باشد.

پریسا دختری بود که گپ و گفت را با آن آغاز کردم. پریسا در توضیح علل سیگار کشیدنش می گفت: «سیگار کشیدنم را از دو سال پیش شروع کردم. دقیقا زمانی که وارد دانشگاه شدم. آن زمان سیگار را برای لذت بردن انتخاب کردم. از کشیدن سیگار لذت می برم و تا الان که دو سال می‌گذرد همچنان از کشیدنش لذت می برم. سیگار برای من یک تفریح است. نه تنها من که بیشتر دوستانم از سیگار به عنوان یک تفریح استفاده می کنند».

از پریسا درباره دیگر دلایل سیگار کشیدنش پرسیدم که در جواب گفت: «اولین باری که سیگار کشیدم واقعا دچار مشکل بودم. یادم است آن روز به همراه سیگار کشیدن گریه کردم. اما دیگه مشکلاتم تموم شد و سیگار همچنان رفیق من مونده.»

زهرا، دوست پریسا که در مقابلش نشسته بود هم مصرف کننده سیگار بود. از او دلایل سیگار کشیدنش را پرسیدم که زهرا اظهار داشت: «زمانی که وارد دانشگاه شدم برای اینکه نشان بدم ترم اولی ها بچه نیستند شروع کردم به سیگار کشیدن تا اینکه با پریسا آشنا شدم. واقعا دلیل خاصی جز اینکه نشون بدم بچه نیستم برای سیگار کشیدن نداشتم».

پریسا در بین صحبت های زهرا به نکته جالب توجه ای اشاره کرد. به عقیده پریسا امروز سیگار کشیدن در بین خانم ها به این دلیل است که می خواهند ثابت کنند حقوقشان با مردان جامعه برابر است. یعنی زمانی که مردان می توانند راحت سیگار بکشند، پس زنان هم به راحتی باید سیگار بکشند.

از پریسا درباره اطلاعش از عوارض سیگار هم پرسیدم که گفت: «سیگار خطر بزرگی برای سلامتیه. اما تا الان به این فکر نکردم. چون معتقدم وقتی دارم از کشیدنش لذت می‌برم خطری تهدیدم نمی کند».

در ادامه گپ و گفتم با زهرا درباره مطلع بودن خانواده از سیگار کشیدنش صحبت کردم. زهرا بیان داشت: «خانواده می دانند. مخصوصا خواهر بزرگم. اما تا به حال برخورد سخت یا ناراحت کننده ای با من نداشتند». پریسا هم در تکمیل صحبت های زهرا گفت: «مادرم بیشتر میدونه. بیشتر تا به حال صحبت کردیم تا دعوا و جر و بحث. اما پدرم به این موضوع ورود نکرده و ترجیح داده با مادرم این مسئله را در میان بگذارم».

از پریسا پرسیدم که آیا برادر یا خواهری داری که از سیگار کشیدنت مطلع باشند؟ که در جواب گفت: «یک برادر کوچکتر دارم که نمیدونه و متوجه نیست». به پریسا گفتم نگران نیستی که برادرت در آینده مصرف کننده سیگار شود؟، که گفت: «معتقدم آدمها خودشون باید درست و غلط را انتخاب کنند و کسی نمیتونه مجبورشون کنه».

در ادامه صحبت ها از پریسا و زهرا درباره تعداد دوستان سیگاری‌شان پرسیدم و اینکه آیا تجربه استفاده ماده مخدری را دارند یا خیر؟، که پریسا گفت: «ترجیح می دهیم با بچه هایی که سیگار می شکند رفت و آمد کنیم. تا به حال مخدری مصرف نکردم اما بچه های زیادی هستند که مخصوصا گل استفاده می کنند و تعدادشون هر روز در حال افزایش است. دلیلش هم ارزانی و در دسترس بودنش هست». زهرا نیز صحبت های پریسا رو تایید کرد و گفت: ترجیح می دهم با یکی مثل خودم نشست و برخواست کنم».

ترک سیگار و توانایی کنار گذاشتنش از دیگر مسائلی بود که مورد بحث قرار گرفت. جالب اینجا بود که پریسا عنوان داشت: «زمانی که به مسافرت می روم یا در خانه حضور دارم یا مشغول کاری هستم، میل به سیگار ندارم. اما در عوض زمانی که بیکار هستم دقیقا مثل الان که سه ساعت باید بگذرد تا کلاس بعدی شروع شود به کافی شاپ می آیم و وقتم را با حرف زدن، غذا خوردن و سیگار کشیدن می گذرانم».

به عنوان سئوال پایانی پرسیدم چقدر با عبارت افزایش مصرف مواد دخانی بین بانوان موافقید؟، که هر دو نفر موافق بودند. به عقیده پریسا و زهرا سیگار دیگر مانند گذشته خط قرمز بانوان نیست و آنها نیز باید بتوانند آزادانه انتخاب کنند!

تاثیرگذاری مسائل آموزشی و تربیتی از دیگر محورهایی بود که در این گپ و گفت مطرح شد. هر دو نفر بر این باور بودند که آموزش و تربیت نمی تواند در انتخاب راه درست از غلط تاثیرگذار باشد چرا که ذات آدمی دوستدار تجربه کردن است و هرچه بیشتر روی مسئله ای تاکید شود ایجاد دافعه می کند.

در پایان و زمان پرداخت صورت حسابم از مدیر کافی شاپ درباره تاثیرگذاری فضای کاری شان بر افزایش مصرف سیگار در بین دختران و زنان پرسیدم. وی اظهار داشت: «به طور کلی چنین فضاهایی اثرگذاری زیادی بر مصرف سیگار در بین دختران دارد. امروزه متاسفانه بانوان ترجیح می دهند وقتشان را در چنین فضاهایی سپری کنند، چراکه در مکانی امن حضور دارند که می توانند کارهایی کنند که در فضای باز نمی توانند انجام دهند؛ مانند سیگار کشیدن. البته روزهایی پیش آمده که به دلایلی مصرف سیگار در کافی شاپ ممنوع بوده و طی آن روزها می توانم بگویم اصلا مشتری نداشته ایم. با اینکه مخالف استعمال سیگار در فضاهای بسته هستم اما امروز جوانان و به ویژه دختران از مکان هایی که بتوانند در آن آزادانه سیگار بشکند استقبال بیشتری می کنند».

در ادامه از وی درباره نظارت دستگاه های مسئول چون اماکن پرسیدم که گفت: «در ابتدا نظارت سختگیرانه ای وجود داشت، اما هرچه گذشت این نظارت ها کمتر شد و تا به حال یکی دو مرتبه پلمپ شده ایم. اما اینکه اماکن و سایر نهادها بخواهند درباره مصرف سیگار تذکر بدهند، خیر چنین نیست و اهمیتی ندارد».

«همسرم سیگار می کشید و من هم چندباری با خودش سیگار کشیدن رو تجربه کردم و خوشم آمد». اینها بخشی از صحبت های مینو، مادری که صاحب یک فرزند ۸ ساله است درباره دلیل سیگار کشیدنش است. پس از کافی شاپ به سراغ پارکی رفتم که در نزدیکیش قرار داشت. خانمی تنها را در حال سیگار کشیدن دیدم که پس از کسب اجازه در کنارش نشستم و شروع به صحبت کردن کردیم. مینو مادری است که حدود ۱۰ سال است ازدواج کرده و صاحب یک فرزند پسر ۸ سال است. مینو پس از اینکه فرزندش به مدرسه می رود به پارک می آید تا هم با دوستانش دیدار کند و هم فرصتی برای سیگار کشیدن داشته باشد.

از مینو درباره دلیل سیگار کشیدنش پرسیدم که گفت: «وقتی ازدواج کردم همسرم سیگار میکشید. من نیز پس از مدتی به همسرم گفتم که تمایل دارم سیگار کشیدن را تجربه کنم. البته پیش از این در این باره بحث داشتیم و مهمترین بخش بحث هایمان درباره سیگار نکشیدن در خانه بود. پس برای اینکه همسرم بتواند راحت در خانه سیگار بکشد با سیگار کشیدن من موافقت کرد. امروز نزدیک به ۶ سال است که سیگار می کشم. در ابتدا برایم متفاوت و لذت بخش بود، اما کم کم برایم عادت شد. در زندگی مشکلی ندارم و از همسر و فرزندم راضی هستم اما سیگار را دوست دارم و با آن احساس راحتی می کنم. همسرم نیز با سیگار کشیدنم مخالفتی ندارد و ترجیح می دهد وقتی با خودش هستم سیگار بکشم اما گاهی اوقات مثل الان دوست دارم در خلوت و فضای آزاد سیگار بکشم».

دو دلیل اصلی افزایش مصرف سیگار در بانوان

علاوه بر اظهارت شخصی بانوانی که سیگار مصرف می‌کنند، دکتر محمود اکرامی کارشناس مسائل خانواده نیز بر این عقیده است که افزایش مکان‌های امن برای انجام رفتارهایی چون سیگار کشیدن توسط بانوان باعث افزایش مصرف مواد دخانی در بین دختران و زنان شده است. اکرامی در گفتگو با خبرنگار مهر با تاکید بر اینکه سیگار کشیدن بین بانوان یک کج رفتاری اجتماعی است، اظهار داشت: زمانی که مسئله ای از حالت نرمال خارج شود دیگر قابل کنترل نیست و در جامعه بروز و ظهور بیشتری پیدا میکند. پدیده سیگار کشیدن بانوان مصداق بارز چنین این موضوع است.

این کارشناس مسائل خانواده با اشاره به دیگر دلایل افزایش مصرف سیگار توسط بانوان افزود: آزادی های بیش از حدی که امروز خانواده ها به دختران داده اند باعث شده تا نظارت کمتری بر رفتار و اعمال آنها باشد. همین موضوع سبب شده تا دختران جوان احساس کنند به سطحی از بلوغ فکری رسیده اند که هر عملی را می توانند انجام دهند. از دیگر دلایل مشهود و اثرگذار نیز می توان به افزایش مکان های امن برای سیگار کشیدن اشاره کرد. امروز بانوان به مانند آقایان نمی توانند در فضاهای باز مشغول سیگار کشیدن شوند. بنابراین ترجیح می دهند در فضاهایی مانند کافه ها و کافی شاپها دور هم جمع شوند تا بتوانند وقت خود را با سیگار کشیدن بگذرانند. نکته جالب توجه این است که تعداد بانوان حاضر در چنین فضاهایی از آقایان بیشتر است چراکه به دور از فشارهای هنجاری جامعه می توانند به سیگار کشیدن مشغول شوند.

اکرامی همچنین در توضیح عبارت «برابری حقوق زن و مرد» که باعث شده امروزه برخی بانوان با تاکید بر این موضوع به انجام رفتارهایی چون سیگار کشیدن روی آورند، تصریح کرد: باید توجه کنیم که ما انسان های برابر نداریم که از امکانات برابر برخوردار شوند. از سویی از هر فردی، انتظار متفاوتی است چرا که دارای وظایف متفاوتی هستند. با این توضیح اگر بپذیریم که دختر و پسر دو جنس متفاوت هستند درمیابیم که این دو جنس متفاوت دارای خرده فرهنگ های متفاوت نیز هستند. تفاوت فرهنگ ها باعث می شود برخی رفتارها برای پسرها و برخی رفتارها برای دختران تابو باشد. البته که رفتاری چون سیگار کشیدن اساسا رفتاری غلط است اما این رفتار در فرهنگ بانوان تعریف نشده است و جایگاه قابل قبولی ندارد.

علاوه بر اظهارت محمود اکرامی نتایج برخی پژوهش ها حاکی از آن است که مصرف سیگار در بین زنان و دختران دارای عللی اجتماعی چون هنجارشکنی، رهایی از فشار عصبی، تبعیت از مد و سیگاری بودن همسر است.

با این حال، آنچه که تاکنون به عنوان یک دلیل آشکار و موثر بر افزایش مصرف سیگار در کشور مطرح بوده،  پایین بودن قیمت و مالیات بر سیگار است. به گفته بهزاد ولی زاده، مسئول دبیرخانه ستاد کنترل و مبارزه با دخانیات وزارت بهداشت ممانعت صنایع تولید کننده سیگار و دلالان این صنعت باعث شده که تاکنون قیمت و مالیات بر سیگار افزایش پیدا نکند و همین موضوع سبب افزایش مصرف سیگار در کشور شده است.

آمار مصرف سیگار در بین بانوان/ صنایع دخانی مانع کاهش مصرف سیگار شده‌اند

ولی زاده در گفتگو با خبرنگار مهر، درباره آمار مصرف دخانیات در زنان گفت: طبق آخرین آمار سال ۹۵، حدود ۰.۸ درصد زنان بالای ۱۸ سال، مصرف کننده روزانه سیگار هستند که در مقایسه با سال ۹۰، این آمار حدود ۰.۲ افزایش یافته است. همچنین میزان مصرف کل دخانیات در مردان ۲۴ درصد و این میزان درمیان زنان بالای ۱۸ سال حدود ۳.۸ درصد بوده است. بر همین اساس آمارها حاکی از این است که افزایش نسبی مصرف دخانیات را در بین زنان داشته‌ایم.   همچنین مصرف دخانیات در گروه سنی ۱۳ تا ۱۵ سال در دختران نسبت به پسران افزایش بیشتری داشته است.

وی در پاسخ به این سئوال که چرا اخیر پژوهشی درباره میزان مصرف مواد دخانی در بین بانوان انجام نشده است؟، اظهار داشت: به علت هزینه بر بودن چنین پژوهش هایی طی دو سال اخیر پژوهشی صورت نگرفته است اما برای سال ۹۸ در دستور کار داریم تا چنین پایش‌هایی انجام شود.

ولی زاده در ادامه با اشاره به اینکه ۸۴ درصد مصرف مواد دخانی در کشورهای در حال توسعهای چون کشور ما انجام می شود، بیان داشت: کشورهای توسعه یافته در سال های گذشته میزان مصرف مواد دخانی شان را کاهش داده اند و صنایع دخانی چنین کشورهایی برای فرار از رکود و ورشکستگی، مواد دخانی شان را با هدف کشورهای مصرف کننده ای چون کشور ما تولید می کنند.

وی همچنین به مسئله قاچاق مواد دخانی پرداخت و گفت: متاسفانه بیشترین قاچاق مواد دخانی توسط صاحبان صنایع انجام میشود. از سویی بیش از ۹۵ درصد مواد دخانی در داخل کشور تولید می شود و پاسخگوی نیاز داخل است. با این حال بخشی از نیاز داخل از طریق برندهای معروف دخانی قاچاق چون مالبرو تامین می شود. از طرفی در ستاد کشوری کنترل دخانیات مکاتبه ای را از طریق رئیس ستاد (وزیر بهداشت) با وزیر صمت داشتیم و با هرگونه راه اندازی صنعت جدید مرتبط با دخانیات مخالفت کردیم.

ولی زاده به مهمترین راهکار پیشگیری از مصرف مواد دخانی نیز اشاره کرد و ادامه داد: مالیات بر سیگار به عنوان یک راهکار مهم درباره کاهش مصرف مواد دخانی مطرح است که متاسفانه جزو ضعیف ترین کشورها از این نظر هستیم. همچنین قیمت سیگار بر اساس شاخص های بین المللی در کشور ما بسیار پایین است به طوری که در حال حاضر قیمت هر پاکت سیگار حدود ۰.۳ دلار است در حالی که بر اساس شاخص های جهانی قیمت هر پاکت سیگار حدود ۴ دلار است. از سویی بر اساس همین شاخصها به بیش از ۷۰ درصد این قیمت ها مالیات تعلق می گیرد اما در کشور ما از قیمت یک پاکت سیگار حدود ۲۰ درصدش به مالیات اختصاص پیدا میکند.

مسئول دبیرخانه ستاد کنترل و مبارزه با دخانیات وزارت بهداشت در پاسخ به این سئوال که چرا تاکنون میزان مالیات بر سیگار افزایش پیدا نکرده است؟، بیان داشت: متاسفانه از جانب نهاد قانون گذار توجهی به این موارد نمی شود و همین مسئله به افزایش مصرف دامن زده است. در حال حاضر میزان مالیات تعلق گرفته به هر نخ سیگار معادل ۷.۵ تومان است که به ازای هر پاکت سیگار ۱۵۰ تومان است! علاوه بر اینها صنایع دخانی در افزایش مالیات بر سیگار و افزایش قیمت سیگار به شدت مقاومت می کنند.

ولی زاده به قدرت صنایع دخانی و لابی گری قوی آنها اشاره کرد و تصریح کرد: صاحبان صنایع مواد دخانی با توجیهات و دلایل پیش پا افتاده سعی دارند تا نهادهای متفاوتی چون مجلس را قانع کنند که هیچ افزایش قیمتی بر سیگار انجام نشود. علاوه بر این باید به این نکته توجه کرد که هر صنعتی مسئول قاچاق کالای مرتبط با صنعتش است. یعنی اگر قاچاق مواد دخانی داریم باید صاحبان صنایع دخانیات پاسخگو باشند. اما دو موضوع قاچاق و مالیات همچنان حل نشده باقی مانده اند.

طبق کنوانسیون بین المللی مقابله با دخانیات که در سال ۸۴ به تصویب مجلس شورای اسلامی رسید باید از نفوذ و ورود صنایع و عوامل دخانی به سیاست گذاری ها جلوگیری شود، با این حال متاسفانه این عوامل به صورت گروهی در همه جا حضور دارند. اگر هم اکنون بخواهیم درباره افزایش مالیات یا افزایش قیمت سیگار با نمایندگان مجلس صحبت کنیم شاید به سختی بتوانیم چنین موضوعاتی را مطرح کنیم اما این افراد به راحتی می توانند به نمایندگان و سایر مسئولان دسترسی داشته باشند. این مسئله نشان دهنده قدرت صنایع دخانی است. بنابراین تا چنین قدرت های پشت پرده ای با میلیاردها دلار سود سالیانه وجود داشته باشند نمی شود به افزایش قیمت و مالیات بر سیگار و کاهش مصرف سیگار امیدوار بود.

در تکمیل اظهارت ولی زاده می توان به عدم افزایش قیمت سیگار در سال ۹۸ هم اشاره کرد. طرحی که یکشنبه ۵ اسفند ماه در صحن علنی مجلس و در راستای بررسی لایحه بودجه ۹۸ طرح و در نهایت با مخالفت بهارستانی ها مواجه شد.

مخالفت مجلس با افزایش قیمت سیگار!

نمایندگان مجلس در جلسه علنی نوبت عصر یکشنبه ۵ اسفندماه و در ادامه بررسی جزئیات لایحه بودجه ۹۸ در بحث درآمدی بند الحاقی ۳ به تبصره ۶ را با ۱۵۰ رأی موافق، ۴۶ رأی مخالف و ۲ رأی ممتنع از مجموع ۲۲۲ نماینده حاضر در مجلس حذف کردند. پیش از این، این بند با رأی نمایندگان به کمیسیون تلفیق جهت بررسی بیشتر ارجاع شد. اما یکشنبه گذشته این بند مجدداً مورد بررسی قرار گرفت. پیشنهادی مطرح شد که در آن ۵۰ ریال به ۱۰ ریال کاهش پیدا کند که این پیشنهاد با مخالفت نمایندگان روبرو شد.

علی لاریجانی رئیس مجلس بعد از حذف این بند توضیح داد که با حذف بند الحاقی ۳ به تبصره ۶ عملاً فقط احکام برنامه در موضوع سیگار در سال آینده اجرا می‌شود. مجلس می‌خواست با این بند دولت را مکلف کند که علاوه بر احکام برنامه به ازای هر نخ سیگار مبلغ ۵۰ ریال اضافه دریافت شود و منابع آن به درآمد عمومی نزد خزانه داری کل کشور واریز گردد.

با این تفاسیر به نظر می رسد پیامدها و اثرات منفی سیگار بر جامعه، مخصوصا قشر جوان مورد توجه مدیران قرار ندارد و همچنان قدرت صنایع تولید کننده دخانی و دلالان این صنعت بر سلامت جامعه می چربد.

دیدگاه ها

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

بیست − هجده =

wfn_ads
روزنامه امروز خراسان جنوبی

خوش آمدید

ورود

ثبت نام

بازیابی رمز عبور